Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011


3

μετρήσαμε τα δένδρα της πεδιάδας
κι ήταν τρία.
μετρήσαμε τις κορυφές
κι ήταν τρεις.
μετρήσαμε τα χελιδόνια που φύγαν
κι ήταν δυό.

ώρα φρικτή!
ποιός εφιάλτης ακόμα παραμονεύει
εμάς τους τρεις;



ΑΔΙΣΤΑΚΤΑ 

μεσημέρι Ιανουαρίου
με ήλιο των πρώτων ημερών του καλοκαιριού,
το λιμανάκι σχεδόν έρημο, γνώριμο.
τα βράχια, λεία, ηλιότακτα, ήδη ερωτικά προτείνουν
παλικάρι, στο βήμα και στο βλέμμα ακόμα αβέβαιο, μοναχικό.

στην πιο απάνεμη κόγχη γδύνομαι, φανερά μεθοδικά
- ξαφνιάζει το κρύο στη γυμνή πατούσα -
και μ' ένα χάδι αυτάρεσκο στην κατάληξη τη μυώδη
των δυό μηρών
κουρνιάζω και αδίστακτα περιμένω.



ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ

αχ!
είμαι αιχμάλωτος του νησιού!
αχ, είμαι σκλάβος του νησιού!
ανύποπτος κατέβηκα από το πλοίο,
ανύποπτος ανέβηκα στη Χώρα,
κι ανύποπτα ευτυχισμένος γύρισα το νησί
εδώ κι εκεί.
και τώρα που τα είδα όλα
που κοιτάζω με συγκίνηση τη θάλασσα
και τα καϊκια που απομακρύνονται...
τί μου λείπει; τί μου λείπει;
και ψάχνω στο χάρτη άλλα νησιά,
άλλα ερειπωμένα κάστρα
άλλους κυβικούς σχηματισμούς,
όρμους και παραλίες.
μείνε, μου λέει ο φίλος.
μείνε εδώ, μου λένε οι φίλοι οι διάφοροι,
φίλοι αυστηρά προσκολλημένοι
στην τελεστία των μυήσεων των νέων του νησιού.
και το όχι μου την κάθε νύχτα
στη ζάλη των χαδιών
απαλείφεται…



ΑΚΡΑΤΗΤΑ

θυμάρι ζωηρό οι αιθήσεις μου.
τραγουδάω το σώμα σου τέλειο
και η καρδιά μου διαρρηχτικά χτυπάει.
όλη η πλαγιά διατυμπανίζει άνοιξη!
όλη η πλαγιά.

βοή θαλασσινή οι αισθήσεις μου.
τον ώμο σου αγγίζω
με δάχτυλα ηλιόστικτα,
κι εργώδης η ηδονή μου γίνεται
προσήλωση οδυνηρά πυκνή
στο στόμα και στα μάτια σου.
τον ώμο σου αγγίζω.

ήλιος μεσημεριού οι αισθήσεις μας.
ήπια το σώμα σου, χρυσό σκαλιστό κύπελλο, ξέχειλο.
νεμήθηκες όλο μου το είναι ακόρεστα
κι έμεινε η άμμος καθαρή
σαν την αυγή του πρώτου ανθρώπου,
μια αγκαλιά.
ακράτητα ηδονικά νεμηθήκαμε
ο ένας τον άλλον
στο ακέραιο.



ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ

η μέρα λάμπει θριαμβευτικά.
τα παράθυρα ανοίγονται κατά του ήλιου.
φως παντού!
οι άνθρωποι χαρούμενοι
σα να ήταν καλοκαίρι
κι η χαρά διάχυτη στους δρόμους.

κι εγώ μέσα σ’ αυτό το φως,
μέσα σε χίλια λαμπερά χρώματα,
εγώ που δεν ξέρω αν μια τέτοια μέρα,
που ακολούθησε μια νύχτα
μια νύχτα καλοκαιριού
μια νύχτα που πλημμυρίζει χαρά,
αν μια τέτοια μέρα
μέρα θα είναι σημαδιακή, διάστημα ζωής
ή φιλίας θαύμα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου