Σάββατο, 7 Μαΐου 2011



ΑΝΑΜΟΝΗ

το απομεσήμερο
η άμμος έκαιγε φωτιά στα πόδια μου.
αυτός που στην καρδιά μου
δέκα μέρες τώρα τραγουδάει
ακόμα νάρθει...

η θάλασσα σε ακινησία αγχωμένη,
τα αρμυρίκια με κοπιώδη ιδρώτα
ελάχιστη σκιά μού παραχώρησαν.

ώσπου από άλλη άκρη
σε είδα να βγείς, από τη θάλασσα
απρόσμενος θεός,
γλυπτό ομορφιάς, ευκίνητος,
με φως απόκοσμο στα μαλλιά
και χαμόγελο και βλέμμα
όλο τραγούδι στην καρδιά μου!



ΑΝΑΒΟΛΕΣ

κάθε πρωί
το νέο σου φίλο να συναντήσεις:
ένα σώμα τόσο τέλειο
που το θέλεις κοντά σου συνέχεια,
δικό σου.

κάθε πρωί
να έχεις τα μάτια σου γεμάτα φως και πόθο,
αίμα βλέπεις τη θάλασσα
κι ανοίκεια ζέστη σε πιάνει στο λαιμό.

δεν του είπες για την απόμερη κρυψώνα
κάτω από θεόρατα πεύκα.
δεν θα το πεις όμως σήμερα, ίσως
δεν θα το πεις ποτέ...
σύντροφος ερωτικός σήμερα δεν θα γίνει
ενώ τα χείλη, το σώμα και των δυό μας
για ίδια ηδονή δονείται.

αλλά νά:
τί δειλοί που είμαστε
κάθε πρωί...



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Σχόλια κι ερωτήσεις θα απαντηθούν ευχαρίστως.

1 σχόλιο: