Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011


ΨΥΧΡΑ

σ’ αυτή την άκρη
που συναντιούνται
δάσος και θάλασσα,
υπήρχε μια φιλία μια φορά.

και υπάρχει.
αλλά έσβησαν χαρά και φως.
ο ήλιος σέρνει κόκκινες γραμμές στον ουρανό.
κι όμως κάθε πέτρα ενθύμιο…

χειμωνιάζει.



ΔΡΩΜΕΝΑ

απόψε
να ήμασταν παλί μαζί στο δάσος...
θυμάσαι;
δάσος ήταν, σιωπηλό, εχέμυθο,
για σπάνιες παρέες των δυό
τα βράδια της Κυριακής.

να ήμασταν πάλι μαζί απόψε...
θυμάσαι;
τα πεύκα μάς έσπρωχναν στην αμμουδιά,
η θάλασσα δίπλα όριζε το ρυθμό.
ω τα χείλη της θάλασσας, τα φιλιά,
τα βράδια εκείνα!

θυμάσαι;
ύστερα λίγα λόγια ρίχναμε στα χαλίκια.
περιμέναμε τα δένδρα στην άκρη να μας πουν
αιώνια εδώ δρώμενα και ιστορίες.





Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Διαμετρικά αντίθετα τα σημερινά ποιήματα. Στο ένα, σαν ψυχρή περιγραφή, η ανάμνηση μιας φιλίας που εξακολουθεί να υφίσταται, φιλία που η συνέχειά της εμποδίζεται από τον επερχόμενο χειμώνα, φιλία δηλαδή του καλοκαιριού που ο ένας από τους δυό γύρισε στην πόλη. Στο άλλο, ένας διάλογος, η καυτή ανάμνηση πολύ ιδιαίτερων στιγμών – ανάμνηση χωρίς μελαγχολικούς τόνους, σαν κουβέντα που αυτή τη στιγμή συνεχίζεται...

Σχόλια κι ερωτήσεις θα απαντηθούν ευχαρίστως.

1 σχόλιο:

  1. Ο Χειμώνας είναι κρύος..

    Η μνήμη των πραγμάτων.. των δένδρων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή