Κυριακή, 15 Μαΐου 2011


ΓΕΝΕΣΗ

ποιά μοίρα,
ποιάς εύνοιας χέρι
μας έκανε να γίνόμαστε φίλοι…
εκείνα τα πιο λαμπρά βράδια του καλοκαιριού,
όταν μιλούσαμε
για το Σωκράτη και για το Χριστό
και για την Ελλάδα!

έφυγες.
οι βάρκες, οι πέτρες, τα δένδρα του γιαλού
με ρωτάνε για σένα.
η πόλη σα μαγνήτης με τραβάει,
μυριάδες φώτα
αναρωτιούνται αν θα σε βρω.

και ξαναφεύγω
από μια νύχτα πιο σκοτεινή,
από μαύρες μάνδρες,
για παραλίες
που σε λίγο, πάλι θακούσουν
να μιλάμε, να μαλώνουμε σχεδόν,
για το Σωκράτη και για το Χριστό
και για την Ελλάδα!



ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ

δειλινό.
μέσα σε χαρούμενη συνοικία περπατώ.
οι σκέψεις μου ανοιξιάτικα πουλιά, τολμηρές.
η σκιά θάναι πίσω μου, ή απέδρασε.
τρέμω τη χαρά που ελλοχεύει
στην άλλη πλευρά της γέφυρας
θα με πλησιάσει,
πλησιάζει
ένας τοίχος, μικρά δένδρα
ένας ουρανός ερωτικών χρωμάτων.

είναι βράδυ για καυγάδες και πολύ γέλιο.





Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Και τα δυό ποιήματα εδώ πάνω αποπνέουν αισιοδοξία, το δεύτερο μάλιστα περιγράφει μια ερωτική συνάντηση που είναι κανονισμένη. Κι ο τελευταίος στίχος δείχνει εξαιρετικά χαλαρή, οικεία ατμόσφαιρα.

Σχόλια κι ερωτήσεις θα απαντηθούν ευχαρίστως.

3 σχόλια: