Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

 

 

ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ ΔΑΦΝΙΟΥ


μεθαύριο
στο ηλιοβασίλευμα
θα σε συναντήσω.

τα σπίτια
τα βουνά
η γέφυρα,
για ένα δευτερόλεπτο
θα χάσουνε την ουσία τους,
και γίνονται θεατές

σ’ έναν κόσμο
ολοκρύσταλλο, φως, και χαρά!



Η ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

στα πεύκα από κάτω
με λαϊκή μουσική και πορφυρό κρασί
και το φίλο παρέα,
τη θάλασσα ήρεμη όσο δεν θυμάμαι,
η βραδιά μας δεν τελειώνει, δεν τελειώνει.

πανάρχαιοι ρυθμοί χαράς και πόνου
αιώνες μετά
ίδια στάζουν ηδονή σ’ ένα βλέμμα,
σ’ ένα χάδι κρυφό
την ίδια ίσως ώρα, με πανσέληνο φως.

στα πεύκα από κάτω
με το φίλο παρέα
και θάλασσα τα λόγια στοργής στην καρδιά,
η νύχτα μας
δεν τελειώνει...




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Ξέφρενη χαρά για τη συνάντηση του φίλου στο πρώτο ποίημα. Πιο συγκρατημένη χαρά στο δεύτερο. Εδώ ο έρωτας εκδηλώνεται κρυφά, και δεν λέει καν το όνομά του, η λέξη «στοργή» τα καλύπτει όμως όλα...
Σχόλια κι ερωτήσεις θα απαντηθούν ευχαρίστως.

1 σχόλιο:

  1. Λίγες συναντήσεις μας δίνουν χαρά.. :)

    Η παρέα του φίλου, μια αγκαλιά χωρίς αντάλλαγμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή