Σάββατο, 21 Μαΐου 2011


ΑΛΥΣΙΔΑ

αχ νάμουνα μακριά!
εκεί που οι πεδιάδες είναι απέραντη πράσινη θάλασσα,
μακριά...
θέλω να βρω νέο επίκεντρο στον κόσμο μου,
τα πολλά βουνά και τα νησιά
με απείλησαν
σα νάμουνα εχθρός.
αχ, από δω νάμουνα μακριά!

αλλά νέα περιπέτεια δεν ξεκινάει:
ελλοχεύει η ανάμνηση χρυσή αλυσίδα,
υπάρχει ένας φίλος...



ΠΟΙΝΗ

θόλωσα,
χτυπήθηκαν τα μάτια μου
ράγισαν οι κόρες των ματιών μου
αδάκρυστα,
στο πρόσωπό σου
στα χέρια σου
στο σώμα σου όλο.

ο ήλιος επιβάλλει το πάθος σαν ποινή.




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Με το φίλο μας δένει χρυσή αλυσίδα – αλυσίδα πάντως, κι όποια άλλη επιθυμία πάει στην άκρη...

Στο δεύτερο ποίημα, ο ήλιος – ανεξήγητα ίσως – υποδαυλίζει το πάθος που μας κατακαίει...

1 σχόλιο:

  1. Όποια άλλη επιθυμία πάει στην άκρη.. αλλά η τάση φυγής αχνοφαίνεται..

    Το πέρασμα του πάθους..

    ΑπάντησηΔιαγραφή