Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011


ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ

ξανάρχισα να ζήσω σαν ξένος
στενός ορίζοντας.

δεν είναι από νοσταλγία
ή απέχθεια προς τα τραγούδια τα βαριά
που ακούω μέρα-νύχτα.

μπορεί μια αξεπέραστη ηδονή του πόνου
θρίαμβος να γίνει
γαι τα ακατανόητα που ενυπάρχουν
σε κάθε άνθρωπο.

ο ίδιος ο φίλος μου
πικραίνει τις ώρες μας
με σαρκασμούς…

ξανάρχισα να ζήσω σαν ξένος
σαν άνθρωπος.



ΠΟΤΕ !

πόσοι φίλοι θα περάσουν το κατώφλι,
πόσες κραυγές θ’ ακουστούν
για κάθε φρικτό καυγά,
για κάθε απογοήτευση λανθάνουσα,
για το καρκίνωμα μιας παρεξήγησης…

πόσοι φίλοι ακόμα!
πώς τολμάει η άπληστή μου αμφισβήτηση
να φανταστεί άλλους από σένα;
ποιός δαίμων ή ζηλόφθονος θεός
προδιαγράφει ψυχρά τη ρήξη,
και ψιθυρίζει καταστροφές και
πύρρειες νίκες;
πώς άφησα να με κυριεύει πανικός;

ποτέ!



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...



Καί στα δύο σημερινά ποιήματα διαφαίνεται απογοήτευση.
Στο πρώτο ποίημα η απογοήτευση οδηγεί σε ριζική αλλαγή συμπεριφοράς («σαν ξένος») απέναντι σ’ ένα φίλο που σαρκάζει υπερβολικά.
Στο δεύτερο, η έννοια του φίλου έχει υποβαθμιστεί, γίνεται λόγος για πολλούς φίλους, πολλές δηλαδή περαστικές γνωριμίες, αν και ο ποίημα σ’ ένα μόνο φίλο απευθύνεται.

1 σχόλιο: