Κυριακή, 29 Μαΐου 2011


ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ

θα είναι μια σκηνή απλή ο χωρισμός:
ένα πρωί, ένας δρόμος με λίγη ακόμα κίνηση,
λίγους διαβάτες,
δυό χέρια
που θα τρέμουν,
τα μάτια!
δεν θα έχω το θάρρος να σε κοιτάζω στα μάτια.
πες από ντροπή, από αδυναμία
που σε τίποτα δεν μπόρεσα να βοηθήσω.
από αδυναμία πως έγιναν όλα όπως φοβηθήκαμε
ένα μήνα, μόλις ένα μήνα πριν...

θα είναι μια σκηνή απλή ο χωρισμός:
θά φύγεις, και θα φύγω.



ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΥΣΙΑΣ

δεν είναι η έμπνευση που λείπει,
το τραπέζι αυτό εμπνέει όσο κανένα άλλο αντικείμενο,
το τραπέζι αυτό
με συγκρατεί από το να πέσω άδοξα,
το τραπέζι αυτό μου θυμίζει
ένα απόγευμα που φύγαμε από το φως
κι ήρθαμε δω να κρυφτούμε
για τις κρυφές κουβέντες
και επιθυμίες μας.
μια ώρα κρυφή, αξέχαστη
που τη σημάδεψα, από σένα κρυφά,
με στίχους κι ημερομηνία,
με δεισιδαιμονική αγάπη,
ένα τραπέζι σαν τράπεζα θυσίας στη φιλία,
στη φιλία μας
εξακολουθητικά...




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

1 σχόλιο:

  1. Χωρισμός.. απογοητευτικός και πονεμένος..

    Και τα αντικείμενα φέρνουν στη μνήμη τη χρήση τους.. η μνήμη των πραγμάτων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή