Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ποιήματα 2012 - ο μονόλογος διάλογος (4)




το σχδίασμα που προϋπήρχε εδώ για λίγες μέρες,
αφαιρέθηκε για να μην "αναγνωριστεί" ο "εικονιζόμενος".



ΖΑΡΩΜΑ

το λευκό του χαρτιού σα να κιτρίνισε,
σε ήλιο ακουμπάει το χέρι, τρεμουλιάζει το μολύβι.
με κόπο τα μάτια επινοούν αδρές γραμμές, γωνιές, βαθύτατη σκιά…
ω πόσος κόπος, ατελέσφορη ορμή
για να δεχτεί το χαρτί το πρόσωπό σου - αίνιγμα πια.
 
ο ιδρώτας του χεριού ένα σχήμα ενστάλλαξε,
σαν ιδρωμένη μνήμη του μετά:
σώματα δυό αδύναμα, εξουθενωμένα ηδονοκόρεστα,
που τα θεραπεύει μόνο ο ύπνος-αγκαλιά.
υγρά τα μάτια μου, τί δεν είδαν, τί θυμήθηκαν!
και η παλάμη του χεριού, πόσα αγγίγματα θυμάται ανίδρωτα!
στεγνά τα χείλη μου, πόσα φιλιά!...
 
αλλά ο ήλιος την πορεία του, η λίμνη απόκοσμη.
πεσμένο το μολύβι, κι άγρια  νύχια
ζαρώνουν το φύλλο, κίτρινο, υγρό,
ποίημα ανέφικτο…




Γράφω, κι αναρτώ σταδιακά, τα ποιήματα του 2012.
Η θεματολογία δεν άλλαξε. Ανεξάντλητος ο έρωτας μεταξύ αγοριών, μεταξύ ανδρών…
Στα ποιήματα που αναρτώνται, δύο νέοι. Ο μονόλογος-διάλογος, Ο Ξενικός κι ο σύντροφός του σε όχι ιδανική στιγμή. Ένα φταίξιμο πλανάται… Η επιμονή του ενός θα κάμψει την απροθυμία του άλλου για στέρεη επανασύνδεση;
Στο σημερινό ποίημα, ατελέσφορη η απελπιστική προσπάθεια του Ξενικού να σχεδιάσει την εικόνα του συντρόφου του. Και για πρώτη φορά εμφανίζεται βαριά η λέξη «ανέφικτο».




2 σχόλια: