Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Ποιήματα 2012 - ο μονόλογος διάλογος (6)



ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
 
τα αιχμηρά μολύβια ημέρεψαν.
στοίβα τα χαρτιά, το πάνω σκονισμένο,
όπως απεριποίητη πια η θολή φωτογραφία σου:
σκονισμένο το γυαλί, με δαχτυλιές
- σε δίσκο την αποθήκευσα, ο δίσκος όμως, πού; -
ο χρόνος αρχαιοποιεί στα γρήγορα τα χρονικά,
και ηδονές αβάσταχτες του κάποτε
ανάμνηση κατάντησαν σαν άλλες εκατό, και μακρινή.
 
περιστέρι μηνυμάτων μας η οθόνη, άδεια,
σταθερά την όποια παρηγοριά παγερά αδιάφορη
αρνείται.
λίγδα έρπει στο πληκτρολόγιο, σε γράμματα συχνά
τα δάχτυλα κουράστηκαν στα ίδια κεφαλαία,
στο ίδιο όνομα σημαδιακό, κουράστηκαν.
 
επί ματαίω τα εννιάστιχα, η επίκληση ηρώων,
οι εξορκισμοί μιας μοίρας άλλων εποχών!
επί ματαίω οι πορείες βορρά-νότου,
τα πύρινα μηνύματα σε κάθε απουσία!
επί ματαίω η ποίηση της λίμνης, η ποίηση των νησιών,
η αναδρομή σε δρώμενα εφηβικά.
επί ματαίω το χάραγμα του ήλιου στους ώμους μας, κοινό.
 
«από το καύμα αυτό, ούτε ουλή θα μείνει, Αλέξανδρε,
γι’ αυτό και καταγράφεται μη γίνει με τα χρόνια
χαμένη ανάμνηση,
 
έπεα πτερόεντα».



Το τελευταίο, μάλλον, από τα ποιήματα του 2012.
Ο μονόλογος διάλογος, Ο Ξενικός κι ο σύντροφός του σε καταλυτική στιγμή. Ένα ίσως όχι και τόσο αθώο ψέμα του Ξενικού οδήγησε σε ρήξη και η επιίμονη προσπάθειά του, μήνες τώρα, για επανασύνδεση, δεν κατορθώνει να κάμψει την απροθυμία, το όχι του συντρόφου.
Χωρισμός η κατάληξη…

1 σχόλιο: