Εξιστόρηση (31)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Το τέλος, το αίσιο τέλος της «Εξιστόρησης». Πάσχα πλησιάζει, οι σχέσεις έχουν αποκατασταθεί στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Στο ποίημα 92. («Μεγάλη Εβδομάδα») ο άνδρας με έντεχνο τρόπο διηγείται πώς χάρηκε το νεαρό την ίδια μέρα που εκείνος είχε μεταλάβει. Στο επόμενο ποίημα, ο άνδρας ξεσπάει από πηγαία ανυπόκριτη χαρά.

Και ο επίλογος, σε αντιστοιχία με τον πρόλογο. Η μοίρα είχε μιλήσει.

92.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

μπορστά μου βρέθηκαν

στη στροφή του δρόμου:

ένα σμήνος αγόρια

με σένα στη μέση

σαν να τους οδηγούσες.

αλλά τ’ αυτοκίνητο αργά το δρόμο του.

με αναγνώρισες σε χαιρέτησα.

μετά, μόνο στους καθρέφτες

η ομάδα στον ανήφορο να προχωράει,

πλάτες νεανικές, ατίθασα κεφάλια

κι ώμοι λίγο σκυμμένοι απ την κούραση

του παιχνιδιού.

και το αυτοκίνητο να τρέχει πια

προς τη θάλασσα

αυθοδηγούμενο.

και η σκέψη μου στ’ αγόρια ένα σμήνος

σφριγηλό,

κι εσύ στη μέση

- οργίασαν οι εικόνες, οργίασαν –

…..

το ίδιο βράδι μου είπες πως

μέρες νήστευες και το πρωί μετάλαβες.

δειλό το χαμόγελο, είχες ενδώσει.

σώμα Χριστού μετάλαβες ανούσια,

σώμα εφήβου γλυκάλμυρο

το μεσημέρι είχα μεταλάβει εγώ.

93.

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

γέμισαν τα μάτια μου ήλιο,

άμμο, πεύκα, θάλασσα.

γέμισε το στόμα μου

αλμύρα  του κύματος, αλμύρα του φιλιού,

αλμύρα του σώματός σου όλου

γέμισαν τα χέρια μου χάδια

στο ωραιότερο άγαλμα αγοριού του κόσμου.

κι όταν γινήκαμε ένα

κάτω από τα πεύκα, στα όρια ήλιου-σκιάς,

σε απόηχους παφλασμού, με την καυτή ανάσα σου

στους ώμους μου κοινό ρυθμό ζωής,

αφέθηκα στην πληρότητα ευλογημένης ώρας

και έγινα ασκός ακράτητης ηδονής.

94.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

το αγόρι, μόλις δεκαπέντε,

ηδονές κατακτά.

ο άνδρας, αναγεννημένος έφηβος,

το αγόρι ακολουθεί.

ο ποιητής,

τον πόθο του άνδρα για το αγόρι

και του αγοριού τη μύηση

εξιστόρησε εδώ.

κι όταν η απαγγελία των ενενήντα ποιημάτων τέλειωσε,

τα μάτια του αγοριού, τα μάτια σου έλαμπαν

όπως τότε στην αμμουδιά, τότε στο νησί, τότε στο δωμάτιο,

και στοργικό το χάδι του άνδρα,

το εκατοστό μου χάδι στα μαλλιά σου.

η μοίρα

μάς είχε μιλήσει.

Εξιστόρηση (30)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Για τον άνδρα, σα να έχει κριθεί η μάχη: αναλώνεται σε αναμνήσεις και περιμένει τον ήλιο της άνοιξης για να ζήσει πληρέστερα, προφανώς πιο ελεύθερα, τον έρωτά του. Η διήγηση δεν περιέχει πια ανησυχητικά σημάδια. Όλα σα να βαίνουν καλώς...

89.

ΚΟΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ο ήλιος του χειμώνα είχε φέρει αναμνήσεις:

την αμμουδιά όπου σου τόλμησα

την πρώτη εκμυστήρευση.

τον ήλιο προς τη δύση του,

όταν κι εσύ μου άνοιξες βιβλίο

ακόμα επτασφράγιστο κι απαγορευμένο

από νόμους ανθρώπων και θρησκείες

ανοίκειες στη φυλή.

κι αν κάτω από τα πεύκα

με λέξεις μόνο σε άγγιξα,

πόση ανταπόκριση στο βλέμμα, στα χείλη σου,

με τους μηρούς πεισματικά να πιέζουν

την επαρμένη άμμο.

ποίημα υποσχέσεων

το πρώιμο εφηβικό σου σώμα!

ο ήλιος του χειμώνα είχε φέρει αναμνήσεις.

άνοιξη τώρα κυνηγάω με βήμα βιαστικό

για να γραφεί πια ό,τι ανολοκλήρωτο:

βιβλίο ηδονών κοινό, κοινές σελίδες.

90.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ

ανάμεσα σε δύο καλοκαίρια

το αγόρι που ήσουνα γίνεται άνδρας

κι εγώ από άνδρας έφηβος.

το καλοκαίρι των ονείρων μου

κάθε μέρα ήλιο περισσότερο σωρεύει,

κι εγώ λόγο ποιητικό

για τις μεγάλες ώρες που αργά ανδρώνονται,

για τοπία οικεία στο νησί,

για παραλίες που… - πώς να μη θυμούνται

τέτοια φόρτιση ερωτική!

κρυμμένη στη συνείδησή μας άνθος κατάκρυφο,

ο νους μου πώς να μη σχεδιάζει

ξανά και ξανά - χάδι στο χαρτί -

τις λίγες αυτές λιτές γραμμές

σώματος αγοριού ανυστερόβουλα γυμνωμένου…

κι όσα είπαμε, κι όσα ζήσαμε στη σπηλιά,

- κι όσα ήδη προμηνύονται -

πώς να ξεχάσω;…

πώς να ξεχάσω;…

αν και είναι όπως πάντα το χαμόγελό σου

το σήμα, το κλειδί.

91.

ΣΥΝΕΡΓΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

άφησα τις μέρες μοιροσυνετά

ν’ αποστειρώνονται.

ίδρωσα το μεσημέρι

σε πρώιμη αμμουδιά της άνοιξης

και δεν ήσουν εκεί

να γευτείς την αλμύρα.

έλεγα: πώς νάρθει; κρύο το νερό,

ακόμα φοράει τα ρούχα φλούδες φλούδες.

το σώμα του γυμνό τόσο νωρίς

σαν παιδιού ακόμα σε ήλιο αβέβαιο,

δεν θα θέλει, ακόμα δεν θα θέλει.

και μόνος ξεκίνησα για έρημες ακτές.

αλλά το ίδιο βράδυ,

σαν άκουσες

πως πρόσφυγες κινούνται προς Νότο,

πως ήδη έφτασαν οι πρώτες ομάδες

των περιηγητών ενόψει Πάσχα,

με αποκρυμμένο άγχος

έψαξες για ώρα

το περσινό αντιηλιακό.

Εξιστόρηση (29)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Το ποίημα 86. «Επάνθιση» θα μπορούσε να είναι η επιτομή ολόκληρης της «Εξιστόρησης». Ο άνδρας συμφιλιώνεται με μελλοντική απόρριψη, η φαντασία του, αλλά και η εμπειρία τού μηνύουν ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί γρήγορα να έρχεται το καλοκαίρι, να μπορούν να χαίρονται τον ήλιο στη θάλασσα. Γνωρίζει ο άνδρας ότι εκεί, πειρασμός και αφορμές εύκολα οδηγούν σε αναζήτηση ηδονής.

Στο επόμενο ποίημα, ο άνδρας νιώθει ότι επιστρέφει κι αυτός στην εφηβική ηλικία του νεαρού (που κλείνει τα δεκαπέντε). Θαυμάζει την κορμοστασιά του νεαρού του φίλου, νιώθει ένα χρόνο μόλις μεγαλύτερος!

Το ποίημα 88. («το πέρασμα του χρόνου») ρίχνει πάλι έναν τόνο μελαγχολίας στην ιστορία. Ο άνδρας έχει επίγνωση της δικής του ηλικίας – της διαφοράς ηλικίας με το αγόρι, και τα βλέπει για το μέλλον όλα μαύρα.

86.

ΕΠΑΝΘΙΣΗ

η σιωπή επανακτά ερείσματα.

οικεία μου έγινε η απόρριψη ως ενδεχόμενο.

και πάλι όμως

παροιμίες ανασύρω, παλιά γνωμικά,

την αδήρητη περιέργεια, την κραυγή των αγοριών,

την τυχερή μου ως τώρα μοίρα.

και στην άνοιξη, στα καλοκαίρια που έρχονται

με αποαμμουδιές και λαγνολιμανάκια

πλάθω χίλιες ευκαιρίες:

νύχτες που απελπίζεσαι, νύχτες πειρασμού,

νύχτες μέθης και μέρες αναγνώρισης

- στιγμές ευγνωμοσύνης

με ίδια πάντα αίσια, ονειρεμένη κατάληξη:

ενδίδεις

και σε δυό σώματα εφήβων

νέο αίμα, νέα ηδονή ανθεί.

87.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ

αλκυονίδες μέρες και

γίνεσαι δεκαπέντε,

με γυμνασμένα χέρια κι απότομη ματιά.

τα γωνιώδη σου μάγουλα για συγγενικά φιλιά πιο απρόθυμα,

ενώ ξεχειλίζει το στόμα σου ηδονή εν εφεδρεία

κι εριστικό αντίλογο:

χείλη ταγμένα για φιλιά κι οργή.

νησί, καλοκαίρι, βραχώδη λιμανάκια

αναδύονται με νέο φως στα μάτια σου,

όταν απ την πόλη στο βάθος

το βλέμμα σε μένα πέφτει κλεφτά.

πόσο ανάλαφρα πατάς το κτήμα σου γή!

και το φτερούγισμα το δικό μου

στη σκιά σου όταν ήδομαι,

πόσο πιο δυνατό απ τα χρόνια

που ημερολόγια ευτελή λογιστών

μου προσμετρούν!

δεκαπέντε γίνεσαι,

χάδια γεμάτα εράσμια τα χέρια μου,

σε σώμα εφήβου δεκαέξι σου έρχομαι.

δέξου με.

88.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

γενέθλια,

κι από πρωί

με αριθμούς και ηλικίες καταγίνομαι,

συγκρίνοντας τα δεκαπέντε σου του σήμερα

με τα δικά μου τότε.

κι ανασύρω από μνήμη ξαναμμένη

χρονολόγια διάσημων ανδρών,

για ποιητές και άλλους καλλιτέχνες

τα γνωστά κρυφά παραλειπόμενα

εφηβικής περιόδου - ή τα πολύ αργότερα

όταν εφήβους είχαν συντροφιά κρυφή.

κι ενώ το σταθερό σημείο όλων των αθροίσεων αφαιρέσεων

είσαι εσύ,

στα χρόνια τα δικά μου

κάνω απολογισμό πικρό.

τα περασμένα, όχι,

αλλά τα χρόνια της φθοράς,

μήπως και βρω τρόπο πονηρά να ξεγελάσω

την κλεψύδρα, τον καθρέφτη,

και το σώμα σου το εφηβικό, άνθος χαράς,

σε λίγο ανδρικό σε άμεμπτη πληρότητα

να μη νιώθει ενοχή αισθητική,

χάδια δεχόμενο, και διαχύσεις

από χέρι γερασμένο, από σώμα αγύμναστο

αφημένο - με συστολή άγνωστη στα πρώτα μας χρόνια -

στο μυστήριο, στη σεμνή κάλυψη των πέπλων.

Εξιστόρηση (28)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Κάτι γίνεται, κάτι γίνεται. Η επαναπροσέγγιση είναι γεγονός. Υπάρχουν ακόμα τυχαία εμπόδια (η παρουσία άλλων, στο πρώτο ποίημα), το αγόρι θέτει ακόμα όρους υπομονής (μέχρι το καλοκαίρι, στο δεύτερο ποίημα).

Αλλά στο ποίημα 85. («μετά τις γιορτές»), οι επαφές έχουν αποκατασταθεί – ίσως όχι πλήρως, γιατί ο άνδρας διηγείται ακόμα σε ύφος παραπονούμενου. Οι αντιστάσεις δεν έχουν παραμεριστεί...

83.

ΜΥΡΟ

γιορτές κι ελπίδες φρούδες

ακάλεστος μπήκα χτες βράδι στο δωμάτιο

όπου καθόσουνα στο κρεβάτι

με τα εσώρουχα – βαθιά κάτω στους λαγόνες η κιθάρα -

με άλλα δυο ξαδέρφια έφηβους

γδυτοί κι αυτοί και σαν

συνεπαρμένοι με τη βαριά σου μουσική

των απειλών, του ολοκαυτώματος,

της συντέλειας του σήμερα,

που από καυτά ηχεία ταλάνιζε το χώρο

– τη μουσική που ήθελα

δική μας να μείνει

όπως εσύ δικός μου,

όπως ο στίχος αυτός δικός μας

σ’ ένωση μυστηριακή.

κι όπως ένιωθα παράταιρος

στη νεαρή αυτή παρέα σου την πρόσκαιρη

των ημερών,

λίγο μόνο έμεινα, τη μουσική κι εγώ να ακούσω

σαν υπόμνηση νοσταλγική:

οι ώρες οι μεστές, των δυό μας

οι σεπτές αναμνήσεις λεπτών προοιμίων ηδονών

πού πήγαν;

γιορτές κι ελπίδες φρούδες.

το δωμάτιο μ’ εξοστράκισε,

αλλά τα λόγια τα λίγα που με νόημα

συνόδεψες με τέλειες συγχορδίες

στην κιθάρα, πριν βγω,

έλαιο μου άπλωσαν στην πληγή των ματιών μου,

μύρο στ’ άδεια από χάδια μου χέρια.

84.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

σ’ όλο το σπίτι συγγενείς

χρονιάρες μέρες.

ένα λεπτό, ούτε ένα λεπτό

δεν είπαμε κάτι δικό μας,

ούτε στιγμή δεν κοινωνήσαμε

θέρμη αμοιβαία των χεριών

πέρα από χαιρετισμό και «χρόνια πολλά».

ω ναι, και φιληθήκαμε ακριβώς τα μεσάνυχτα:

στα μάγουλα τρεις φορές

από σύγχυση της στιγμής,

σεμνά γρήγορα, επιτρεπτά

(και ταραγμένα,

γιατί μέρες τώρα καίει το αίμα

και λαχταράει την επαφή

επιδερμίδα με επιδερμίδα

σε ζέστη χειμωνιάτικη γλυκύτατη,

στο λαιμό σου ένα φιλί).

αλλά κι εδώ τα μάτια σου υπενθύμηση ηχηρή:

ότι μακριά το καλοκαίρι,

μακριά το νησί,

μακριά το ανέμελο να δίνεσαι

στον ήλιο,

με μάτια κλειστά στον ήλιο και

στον άλλον.

85.

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

φύγαν οι μέρες

φύγαν οι συγγενείς.

το τηλέφωνο σιγεί,

άδειο το σπίτι, μας ακινητοποίησε

βαθιά στις πολυθρόνες.

σιωπηλοί μπροστά στον όγκο των ωρών

απτή διαθεσιμότητα,

με τόση ελευθερία τί θα κάνουμε;

ασύδοτα να αρχίσουμε σπατάλες στοργής,

σπατάλη επαναπροσέγγισης,

απομύζηση σπέρματος αλύπητα.

όλα ένα όραμα,

χωμένοι στις πολυθρόνες μας βαθιά.

κι εσύ να κρύβεσαι,

να θέλεις,

τους μηρούς σου ανεβάζοντας

σε στάση εμβρύου,

να κρύβεις, εμένα να κρύβεις τη στύση σου,

μη σηκωθώ και σβήσω ξανά το φως.

Εξιστόρηση (27)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Εκεί που όλα φαίνονται χαμένα για τον άνδρα, σε άβυσσο απελπισίας, κάτι καινούργιο γεννιέται. Απαντώντας σε αιτιάσεις του άνδρα, το αγόρι προχωρεί κι εκμυστηρεύεται με μία μόνο λέξη, που πολλά ανατρέπει, ότι δεν τα ξέρει όλα ο άνδρας. Αισθήματα εφεδρικά;

Στο ποίημα 81. («κρυφή στύση») ενώ φαινομενικά το αγόρι δείχνει να ενδιαφέρεται πια μόνο για κορίτσια, μια κρυφή στύση διαφορετική επιθυμία αποκαλύπτει. Ο άνδρας παραληρεί, θέλει να πιστεύει ότι το πεδίο είναι και πάλι ελεύθερο, ότι μετά το χειμώνα οι δυό τους θα σμίξουν ξανά...

Το τελευταίο ποίημα ακούγεται πολύ οικείο. Παλιές καταστάσεις επανέρχονται.

80.

ΜΥΧΙΑ

νάξερες.

νάξερες

τα πάθη της νύχτας

που γυρεύει φως

κι αστέρι κανένα

σ’ όλο το δάσος μοναξιάς.

νάξερες

τα όνειρα που ντρέπομαι

να κάνω ποίηση στα πιο κρυφά

τετράδια – όπου κρυπτογραφημένο

το σώμα σου γυμνό, το πιο γυμνό,

και δίπλα σου εγώ

τη ρώμη σου ενδεδυμένος.

νάξερες

τη γλώσσα των χαδιών μου,

νάξερες τί λέν τ’ αποτυπώματα

που αφήνω στο νεανικό σου δέρμα

το τέλειο στην αφή,

όταν χαλαρά τα ρούχα κι ο χρόνος σύμμαχος.

νάξερες, ω νάξερες!

το φιλί επίγνωσης

δεν το κρατάω για έκπληξη

και το γιατί το μάντεψες

όταν άθελά σου - η μήπως με

πρόθεση; -

είπες κι εσύ ένα βράδι: «νάξερες»

και κράτησε ώρα απάνθρωπη η σιωπή.

81.

ΚΡΥΦΗ ΣΤΥΣΗ

και ήδη φτάσαμε εδώ:

σε πολυθρόνες αντικριστές

ψυχρά ν’ αναλύουμε λεπτομέρειες ανατομικές,

και σαν άνδρας έμπειρος να σου δίνω συμβουλές

για ερωτοδουλειές της δεκάρας,

για ψυχολογία γυναικών

και πρακτικά τινα…

από θέσεις αντικριστές

ω πόσο εκτεταμένο το δωμάτιο,

το μαρμάρινο δάπεδο μουσειακά κρύο, γυαλιστερό.

ως πότε θα αντέξω

να μην αγκαλιάσω τα γόνατά σου, τώρα δα;

τα μάτια μας

άλλα λέγαν απ τα χείλη.

το σώμα μου θαρρετά σου έστελνε

μηνύματα-οράματα.

είπα πως αν τώρα σηκωθώ

το ράγισμα σαν αστραπή θα ακουστεί

κι ούτε γιορτινό φιλί,

ούτε ανδρίκια χειραψία

δεν θα μπορούμε πια…

αλλά φεύγοντας,

όταν διέκρινα τη στύση σου,

η ελπίδα, κύμα ωκεάνιο θερμό

κατέκλυσε την αμμουδιά.

και στην ψιλή βροχή του χειμώνα

για ένα αξέχαστο καλοκαίρι παραληρούσα.

82.

ΘΑΛΠΩΡΗ

η γωνιά ζεστή,

σα να έκαιγε προαιώνια εστία

σε πείσμα του χειμώνα, που απειλούσε

παράθυρα και πόρτες του σπιτού.

είχες ξαπλώσει στη φλοκάτη

και τα βαριά σου νότια ρούχα νυχτερινών διαδρομών

με φίλους και συμμαθητές,

ένα ένα τα είχες στο ημίφως αποβάλει

για να χαίρεσαι τη θαλπωρή.

κι άφησα σκιών παιχνίδισμα

στ’ αρρενωπά, για γδύσιμο, λευκά σου εσώρουχα

τα δάχτυλά μου να σχεδιάζουν

κεφάλια ζώων και σύμβολα

κινήσεις μαγικές, εξορκισμού,

γονατισμένος δίπλα σου

οινοχόος για σπονδή,

πριν με τα χείλη μου,

πριν με τα χέρια μου,

στην αφή της σάρκας σου καυτή

σ’ απέλπιδα έκσταση οδηγηθώ ξανά.

Εξιστόρηση (26)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Στο ποίημα 77. («δίλημμα») ο άνδρας, με αρκετά ψυχρή πια λογική, ζυγίζει πώς πρέπει από δω και πέρα να συμπεριφερθεί: να τα ξεχάσει όλα, ή με την ανάμνηση να επιμένει σε κάτι που μοιάζει με θαύμα;

Στο επόμενο ποίημα («λάθος») φαίνεται ότι το παίρνει απόφαση. Εγκαταλείπει την προσπάθεια, αλλά όχι χωρίς σκέψεις για κάποιου είδους εκδίκηση. Ο νεαρός, σαν να αντιλαμβάνεται ότι σπρώχνει τον άνδρα σε εντελώς ανεπιθύμητη κι ίσως επικίνδυνη κατεύθυνση, γίνεται πιο προσιτός. Ειλικρινής, άραγε;

Στο τελευταίο ποίημα («πορνοπεριοδικό») ο άνδρας προσφεύγει σε υποκατάστατα, αλλά η φαντασιώσεις δεν τον αφήνουν να ξεχάσει το νεαρό...

77.

ΔΙΛΗΜΜΑ

εβδομάδες κι εβδομάδες

στοιβάχτηκαν σε αναμνήσεις.

φύλλο φύλλο απ το μεγάλο ημερολόγιο τοίχου

αφαιρούνται τα δρώμενα.

μια φωτογραφία σου στο νησί

στέκεται στο λαιμό μου οδυνηρή.

σε κοιτάζω και ξέρω πως θέληση άτεγκτη,

πως ψυχραιμία μέγιστη θα χρειαστώ

για να κάνω ένα βήμα πίσω απ τον τοίχο,

για να βυθιστώ στην πολυθρόνα ήρεμος,

για να συμπεριφέρομαι στο σπίτι με τους άλλους

όπως ένα λεπτό πριν.

και προτιμότερο απ τα δυό

στα εξημμένα όνειρά μου ποιό να είναι:

οι εβδομάδες οι καίριες του καλοκαιριού

οι τόσων υποσχέσεων έγκυοι

και άλλες του φθινόπωρου, μιας βασανιστικής αναμονής,

να σβήνονταν απ τη μνήμη μου

και να ζω μ’ ένα κενό, μακάριος μη γνωρίζων,

χωρίς ανάγκη ελπίδας,

και χωρίς πειρασμό.

ή

καυτές οι αναμνήσεις να συντηρούν την ελπίδα,

κάθε σου εμφάνιση να αναζωπυρώνει τη φωτιά,

- γλυκιά ζέστη, ω τόσο γλυκιά τα χάδια -

και η ελπίδα να πλαταίνει

με κάθε σου λέξη,

αναίτια ίσως,

με βασανιστική προσδοκία ηδονής

ως την ώρα της κρίσης,

σώμα με σώμα.

78.

ΛΑΘΟΣ

είπα: ως εδώ!

τα μάτια μου μάτωσαν

από αγνάντεμα και δάκρυα μοναξιάς.

πεύκα κι αμμουδιά, τα βράχια του νησιού,

μου φανερώνονται σε τόνους

του κόκκινου.

ίσως κι οργή, ίσως κι οργή

να σιγοκαίει,

του αδύναμου το κόχλασμα

που ρυθμικά τη λέξη εκδίκηση

επίμονα υποβάλλει.

ύπουλα όμως αμύνεσαι:

αύριο θα χαμογελάς υπαινιχτικά,

θα με αγγίζεις τάχα αδιάφορα, τυχαία,

μια χάρη θα ζητήσεις

για να κλείνει πάλι ο κρίκος,

για να πιστέψω

πως λάθος έχει η λογική,

πως λάθος σε είχα για ανίκανο

για έρωτα μεγάλο, για σπάνια ηδονή,

πως λάθος κρίνω ξανακρίνω το όχι που

μοιραία θακουστεί.

79.

ΠΟΡΝΟΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

διάβασα δεκάδες αγγελίες,

διηγήσεις διεγερτικές

και γέμισα τα μάτια μου για μισή ώρα

με σώματα νεαρών, προκλητικά γυμνά, με ερεθισμένα πέη.

με κοίταξαν πρόθυμοι απ τη χάρτινη διάστασή τους,

με καλούσαν και καμάρωνα την αλκή τους

που σε ακραία ηδονή θα μετουσιωνόταν

θα κατέληγε…

τότε, στην τελευταία φωτογραφία

είδα εσένα, είδα τα γυμνά σου μέλη να

προσφέρονται σε χιλιάδες αντίτυπα, σε χιλιάδες

πεινασμένους για συνουσία, για ανδροκοιτία

εξαίσια εξουθενωτική!

δεν ωφελεί, δεν ωφελεί

ν’ αναζητώ υποκατάστατα,

έναν όμοιό σου εαυτό

σε άλλον έφηβο,

σε σάρκα που δεν θάσαι σύ

σ’ ένα χαμόγελο που το φιλί σου θα με κάνει

να λαχταρώ,

σε μάτια που θα με κρίνουν ένοχο

εγκατάλειψης.

κι ας είσαι εσύ που δεν ενδίδεις πια...

Εξιστόρηση (25)

Σημείωση για τους αναγνώστες που δεν θέλουν να παρακολουθήσουν την «Εξιστόρηση»: Κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2011 αναρτήθηκαν κάπου 260 ποιήματα, όλα αφιερωμένα στη φιλία και τον ερωτισμό άνδρα προς άνδρα, ποιήματα εντελώς αυτόνομα.

Αντιθέτως, το έργο «Εξιστόρηση», που αναρτάται αυτές τις μέρες, αποτελείται από 94 ποιήματα, απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, με συγκεκριμένο θέμα τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ ένα νεαρό και έναν άνδρα μεγαλύτερο. Θέμα ακανθώδες. Ολοκληρωμένη ιστορία. Έργο ποιητικής φαντασίας και ελευθερίας.

Προτείνεται στους αναγνώστες να διαβάζουν τα ποιήματα της «Εξιστόρησης» με τη σειρά που θα αναρτώνται. Κάθε ποίημα διατηρεί φυσικά την αισθητική του αυτονομία, αλλά εντάσσεται σαν κρίκος σε μια αλυσίδα. Ο ποιητής δίνει το λόγο στον άνδρα, που, απευθυνόμενος στο νεαρό, θυμάται, καμιά φορά ώρα προς ώρα, μέρα προς μέρα, και εξιστορεί...

Τα μάγια δεν έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Στα επόμενα ποιήματα ο άνδρας αντιλαμβάνεται ότι, σαν μεγαλύτερος, έπρεπε, πρέπει ίσως να προσφέρει περισσότερο. Αλλά γρήγορα  εγκαταλείπει κι αφήνεται σε αναμνήσεις. Στο τελευταίο από τα τρία ποιήματα, μια προτροπή ακόμα προς το νεαρό, να μην αφήνει για αύριο νέες ηδονές που μπορεί να ζήσει σήμερα.

Η αποφόρτιση του πάθους είναι έκδηλη.

74.

ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΒΥΣΣΟΣ

χτες βράδι ακολουθώντας σε από απόσταση, τυχαία,

σε δρόμους ημιφωτισμένους

- ήπια ψυχρή βραδιά φθινοπώρου -

σε είδα που δοκίμασες με άλλους δυό συμμαθητές

να προσεγγίσετε κορίτσια

που μαζί σας από το φροντιστήριο είχαν βγει

κι αργά προχωρούσαν στην ήσυχη νύχτα.

εμένα με αντιλήφτηκες στο σταυροδρόμι

όπου πολύ το φως.

φευγαλέος ο χαιρετισμός σου,

να πλησιάσω μάλλον δεν θα ήθελες,

θα χαλούσε το εγχείρημα, η συνοχή της παρέας.

κι αναλογίστηκα με λύπη

πόσο λίγο μετέχω στην καθημερινή ροή

της ζωής σου,

πόσο αβυσσαλέο το χάσμα

απ τον έφηβο στον άνδρα,

και στοργή ατόφια, πόση πρέπει

να προσφέρω σπάταλα, αυταπαρνούμενος,

αν θέλουμε βαθύτερα

να νιώσουμε,

ότι δεν αρκεί που ενώσαμε τα σώματά μας

για λίγο περισσότερη

από την επιδικασμένη από τη φύση σε δυό άνδρες

ηδονή.

75.

ΤΑ ΛΙΜΑΝΑΚΙΑ

οι επισκέψεις σου αραίωσαν

όπως αραίωσαν για μένα οι προφάσεις

ν’ ανεβαίνω σπίτι σου συχνά.

τώρα το φθινόπωρο, παρά τον ήλιο-σύμμαχο,

οι συγγενείς κλείνονται μέσα, περισφίγγουνε τον κλοιό

- για καλό, ναι, για καλό σου

να μη νιώθεις μοναξιά -

ενώ νοσταλγικά θυμάσαι

τα λιμανάκια στο νησί, τα απόμερα.

το ένα το πιο κρυφό

για μένα διαλεγμένο,

το απομεσήμερο εκείνο,

για κρυψώνα μας,

θυμάσαι;

76.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

στις αμμουδιές της Αττικής

άνδρα ξαφνικά σε ανακάλυψα.

στη δίνη του ήλιου του νησιού

έπαιξες ακόμα σαν παιδί.

και στη δροσιά του δωματίου

πίσω στην Αθήνα

έφηβος φανερώθηκες απαιτητηικός.

αγόρι μου,

μή μου τις μέρες άλλο μπλέκεις

σε αξεδιάλυτα φύλλα

σχισμένου ημερολογίου.

χειμώνας έρχεται.

τις από μήνες μελλούμενες

νέες ηδονές άδραξε

πριν η θητεία λήξει

του δέκατου έκτου έτους.