Τα δύο ποιήματα που ακολουθούν, γράφτηκαν την ίδια μέρα, και συμπληρώνουν το ένα το άλλο.

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΘΗΡΑ, το αγόρι

λάβα εδώ δεν έτρεξε.

αριστερά-δεξιά – και πόσο κάτω, σαν ο ίλιγγος

να μη μετράει την κατάδυση των ματιών –

οι μαύρες αμμουδιές του κόσμου

των γυμνών…

πόσο μόνος, πόσο τρωτός

ο νέος που εδώ πέρα ανηφορίζει χωρίς σύντροφο

παρέα.

κι αν θυμάται ονόματα επιγραφών,

αν ξέρει αρχαία,

διπλός ο πόνος, πιο άδεια η πόλη

- αν ήταν, αν ήτανε πόλη ποτέ

αυτό το στρατόπεδο του γαλάζιου όπου νειάτα και κάλλος…

λάβα εδώ δεν έτρεξε.

αγόρι του διπλανού νησιού

μην ντρέπεσαι που θέλησες με μάτια δειλά

να βρεις την επαλήθευση,

αυτά που τάχα αδιάφορος

με ψεύτικο σαρκασμό – ω ναι, το ψεύτικο! –

αυτός που για φίλο επέλεξες,

σου είπε για τη Θήρα,

για αρχαία ήθη, αρχαία δρώμενα

και δίψασες όσο ηφαιστειοπληγής

δεν δίψασε ποτέ!

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΘΗΡΑ, η περιήγηση

και νάτος πάλι:

από πάνω γυμνός, με την άκρα ομορφιά των αυτόφωτων μυών,

κορμί εφήβου γυαλιστερό, στο φθόνο του ήλιου άφοβος,

οι κνήμες του μάρμαρο παριανό,

εδώ ψηλά στα δύσβατα μόλις με προσπέρασε.

θα είδε πως απομονώθηκα,

πως μελετούσα θεμέλια και γκρεμούς

στοχαστικότερα από τους άλλους,

και πως ήδη από χαμηλά στην είσοδο

με μάτι άπληστο τον αποκοίταζα,

με βλέμμα προσδοκίας.

προσεκτικά βαδίζει.

πλαγιοπαρατηρεί αρμούς, γωνιές και αποκλίσεις,

κλεφτά μάλλον κι εμένα, το διστακτικό μου βήμα τώρα πίσω του.

κι εδώ στο τοις φίλοις χώρο της Ελλάδας το κατεξοχήν

τω φίλω αφοσιώνομαι, και τούτος ο περίγυρος

που χρόνια σαν πολιτεία ιδανική λογίζω

– ιδανικών ηδονών γαρ τόπος! -

στο καύμα του ήλιου διαλύεται

και μένει αυτός:

οι ώμοι, η πλάτη αυτή, πόσα μάτια, πόσα χάδια έχει σηκώσει

ανέμελα, εν αγνοία;

προσεκτικά βαδίζει.

από τη Θήρα των Σπαρτιατών, τη Θήρα των Πτολεμαίων,

ελάχιστα βλέπω πια, τίποτα.

να δεις που και την Οικία του Φαλλού θα χάσω

- τόση, τόση σ’ εκείνον όλη μου η προσοχή.

στο θέατρο, στο άνω διάζωμα, δίπλα-δίπλα σιωπούμε.

αχ, αν εδώ βρω ευφράδεια ρήτορα,

μαγεία ηθοποιού,

θα τον κατακτήσω, ναι, θα κατηφορίσουμε

ριψοκίνδυνα βιαστικά κερκίδες που κάποτε ήταν,

θα εξαφανιστούμε σε παρασκήνια που κι αυτά κάποτε ήταν,

κάτω αριστερά, όπου πυκνά τα πεύκα,

και τέσσερα χέρια, δυό σώματα εν καμίνω

θα παίξουν πειστικά ένα έργο

παλιό σαν την εφηβική ηλικία των αγοριών,

παλιό σαν τη λέξη ηδονή

σε γλώσσες στρατιωτών πανάρχαιες, ερειπωμένες…

αλλά ενώ από ηδονικά οράματα είχα καθηλωθεί

- ήλιος και στύση ένα -

εκείνος αλλού προχώρησε και

μόνος στέκομαι σε θέατρο άδειο θεατής.

θεατής.

ΑΠΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ

ωχ το αγόρι το σχεδόν έφηβος!

αχ ο έφηβος πολύ παιδί ακόμα!

με τί μάτια με μάτωσε ο έφηβος-παιδί!

διέγραψε ένα γύρο ο κόσμος

η βοή μιάς μουσικής, φωνές

εξαφανίστηκαν όλα.

τέλος η όρεξή μου για εδέσματα εκλεκτά,

μόνο κρασί το πιο κόκκινο.

κοιτάζοντάς σε κλεφτά, να μιλάς ανέμελα

με μάνα και θείο και γυναίκες άλλες

- άνδρα δεν βλέπω στο τραπέζι σου -

κοιτάζοντάς σε να τρως με κάπως ανοιχτά

τα χείλη, λαίμαργα να τρως,

μη συνηθισμένος θα είσαι ακόμα

στα νέα σου δόντια του αγριμιού,

στο νεό ερωτικό σου στόμα.

και το κρασί γουλιά γουλιά

να πλάθει χάδια, ρίγη, άγρια στύση

στο σώμα σου δίπλα μου γυμνό…

έφυγες φυσικά

αρκετά γρήγορα με όλο το συρφετό.

- από Μακεδονία τα λεωφορεία της εκδρομής -

και μέχρι να βγεις να πασχίζω να μαντέψω

ποιά, από το κρασί, σού έταξα ηδονή,

να μαντέψω ποιό του κρασιού το σώμα

και ποιά η σμίλη η ζηλευτή

κάτω από το ρούχο.

αργότερα πολύ σαν επανέφερα σε άλλον κόσμο,

πολύ αργότερα,

σπονδή επαναφοράς σε ώρα και τόπο,

άφησα φιλοδώρημα αρχοντικό στο τραπέζι.

κι ο εικοσάχρονος νέος που το μάζεψε

με τονισμένο ευχαριστώ

και ίσως πρόθυμα πονηρός,

μεγάλος μου φάνηκε,

μεγάλος.

ΑΠΟ ΝΗΣΙ ΣΕ ΝΗΣΙ 

στη Σύρο

μ' ένα στρατιώτη

έκανα παρέα δυό βραδιές.

σ' ένα δωμάτιο με πρόσωπο

νεοκλασικό,

που στα γυμνά μας μέλη τα ηλιοτροπικά

αταίριαστο...

φιλιά με μισοσκότεινες γύρω γύψινες διακοσμήσεις,

και πόσο ατέλειωτο το ύψος του τοίχου

όταν ξαπλωμένοι ανοίγαμε τα μάτια

ερευνητικά για νέα αρχή.

δυό βραδιές

συμβατικά χαρήκαμε ο ένας τον άλλον,

συμμετρικά,

αλλά ο νούς μου

στο φώς το γυμνό, στο εξάκτινο φώς στα μαλλιά

του έφηβου σταφυλοδρόμου της Θήρας

έτρεχε...