Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Γιατί το "τελευταίο" ;



Γιατί το τελευταίο;
Από το Σεπτέμβριο 2011 έως χτες αναρτήθηκαν εδώ τα 79 πιο πρόσφατα ποιήματα του Ξενικού. με το χτεσινό να χαρακτηρίζεται «τελευταίο». Τα ποιήματα αυτά αποτελούν μια συγκεκριμένη συλλογή. Η δημιουργία τους, ήδη από την άνοιξη του 2011, ξεκίνησε σαν παιχνίδισμα. Γρήγορα η ειδική θεματολογία «σοβάρεψε». Ακολουθουν φιλία, πόθοι, πάθος. Τέλος του καλοκαιριού οι πρώτες αναρτήσεις, εφόσον είχε στο μεταξύ μαζευτεί αρκετό υλικό. Το φθινόπωρο αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια κόπωσης, αλλά η συμβίωση συνεχίζεται και οι αναρτήσεις δεν αναφέρονται πια σε παρελθόν αλλά σε εβδομάδα προς εβδομάδα καταστάσεις. Αργότερα, ένα λάθος του Ξενικού (ένα ψέμα που θεωρήθηκε καίριο) έφερε την αποξένωση με το σύντροφο. Τα ποιήματα του χειμώνα και της άνοιξης δείχνουν την προσπάθεια του ποιητή για επανασύνδεση. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
 
Όταν διαπίστωσα – καθαρά στατιστικά – ότι τα ποιήματά μου πήραν την κατιούσα, έγιναν ποιήματα απαισιοδοξίας, απελπισίας, έκρινα ότι έπρεπε να σταματήσω να εξωτερικεύω τα αισθήματά μου με ποιητικό λόγο. Δεν θα ήθελα να περάσω στην ιστορία της λογοτεχνίας με το πρόσημο του ελεγειακού. Και έτσι, έκλεισα τη συλλογή.
 
Η συλλογή δεν έχει (ακόμα) τίτλο.
Η δομή των 79 ποιημάτων είναι η ακόλουθη:
 
1 ποίημα-αφιέρωση («Ηφαιστίων») – ανάρτηση στην 1η Σεπτεμβρίου 2011
9 ποιήματα της «συμβίωσης»
9 ποιήματα της «εφηβείας του συντρόφου»
13 ποιήματα με θέμα τις κατά καιρούς «απουσίες του συντρόφου»
13 ποιήματα με θέμα το «ταξίδι στην Κεφαλονιά»
9 ποιήματα που αναφέρονται στην «απουσία του Ξενικού»
9 ποιήματα της «τελμάτωσης»
1 ποίημα («… αποσιωπητικά»), κομβικό και συνδετικό για τις επόμενες ενότητες
9 ποιήματα «της λίμνης»
6 ποιήματα του «μονόλογου διαλόγου»
 
Όσοι παρακολούθησαν από την αρχή τις αναρτήσεις θα έχουν διαπιστώσει ότι τα ποιήματα δεν μπήκαν ακριβώς με την παραπάνω σειρά: τα ποιήματα της «συμβίωσης» και της «απουσίας του συντρόφου» αναρτήθκαν ανάκατα (λογικό, γιατί οι απουσίας σημειώνονται κατά τη διάρκεια της συμβίωσης). Επίσης, τα ποιήματα της «εφηβείας» μπήκαν κάπως αργότερα, μετά το «ταξίδι στην Κεφαλονιά».
 
Για την τάξη να αναφέρω ότι όλα τα άλλα ποιήματα του Ξενικού, κοντά 300 τον αριθμό (εκτός από τα 79 της ανώνυμης ακόμα συλλογής) αναρτήθηκαν από το Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο 2011.




Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Ποιήματα 2012 - ο μονόλογος διάλογος (6)



ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
 
τα αιχμηρά μολύβια ημέρεψαν.
στοίβα τα χαρτιά, το πάνω σκονισμένο,
όπως απεριποίητη πια η θολή φωτογραφία σου:
σκονισμένο το γυαλί, με δαχτυλιές
- σε δίσκο την αποθήκευσα, ο δίσκος όμως, πού; -
ο χρόνος αρχαιοποιεί στα γρήγορα τα χρονικά,
και ηδονές αβάσταχτες του κάποτε
ανάμνηση κατάντησαν σαν άλλες εκατό, και μακρινή.
 
περιστέρι μηνυμάτων μας η οθόνη, άδεια,
σταθερά την όποια παρηγοριά παγερά αδιάφορη
αρνείται.
λίγδα έρπει στο πληκτρολόγιο, σε γράμματα συχνά
τα δάχτυλα κουράστηκαν στα ίδια κεφαλαία,
στο ίδιο όνομα σημαδιακό, κουράστηκαν.
 
επί ματαίω τα εννιάστιχα, η επίκληση ηρώων,
οι εξορκισμοί μιας μοίρας άλλων εποχών!
επί ματαίω οι πορείες βορρά-νότου,
τα πύρινα μηνύματα σε κάθε απουσία!
επί ματαίω η ποίηση της λίμνης, η ποίηση των νησιών,
η αναδρομή σε δρώμενα εφηβικά.
επί ματαίω το χάραγμα του ήλιου στους ώμους μας, κοινό.
 
«από το καύμα αυτό, ούτε ουλή θα μείνει, Αλέξανδρε,
γι’ αυτό και καταγράφεται μη γίνει με τα χρόνια
χαμένη ανάμνηση,
 
έπεα πτερόεντα».



Το τελευταίο, μάλλον, από τα ποιήματα του 2012.
Ο μονόλογος διάλογος, Ο Ξενικός κι ο σύντροφός του σε καταλυτική στιγμή. Ένα ίσως όχι και τόσο αθώο ψέμα του Ξενικού οδήγησε σε ρήξη και η επιίμονη προσπάθειά του, μήνες τώρα, για επανασύνδεση, δεν κατορθώνει να κάμψει την απροθυμία, το όχι του συντρόφου.
Χωρισμός η κατάληξη…

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Ποιήματα 2012 - ο μονόλογος διάλογος (5)



ΠΟΤΗΡΙ
 
το τραπέζι τόστρωσα υποδειγματικά, λιτά ελληνικό.
για δυό το δείπνο – ούτε ένα βράδυ δεν αποείδα
την απουσία σου δεδομένη  -
κι ας κάγχασαν ανέγγιχτα μαχαιροπήρουνα, ποτήρια
στην απέναντι πλευρά του μικρού μας τραπεζιού.
 
του μικρού μας τραπεζιού…
 
πανσέληνος,
και η σκιά σου κάτω από λαμπτήρα αναιμικό,
συγκεχυμένη να κινείται, προς τα μένα να ακουμπά…
χέρια σου τείνω βιαστικά, με θερμή ζάλη όπως παλαιά,
και ξαφνικά να λείπει η σκιά η θέση άδεια το κενό,
κι αντί για σκιά, ποιανού το αίμα δίπλα στο σεμνό λουλούδι;
σαν αιμοκόκκινο κρασί…
 
πανσέληνος,
χυμένο κι απόψε το δικό μου το ποτήρι.
και ξεκινάει άλλη μια νύχτα με ατέλειωτα γιατί





Γράφω, κι αναρτώ σταδιακά, τα ποιήματα του 2012.
Η θεματολογία δεν άλλαξε. Ανεξάντλητος ο έρωτας μεταξύ αγοριών, μεταξύ ανδρών…
Στα ποιήματα που αναρτώνται, δύο νέοι. Ο μονόλογος-διάλογος, Ο Ξενικός κι ο σύντροφός του σε όχι ιδανική στιγμή. Ένα φταίξιμο πλανάται… Η επιμονή του ενός θα κάμψει την απροθυμία του άλλου για στέρεη επανασύνδεση;
Στο σημερινό ποίημα κορυφώνεται η αγωνία για την παρατεταμένη απουσία του συντρόφου. Εντείνεται η σύγχυση. Ένα χυμένο ποτήρι κράσι εύκολα παρερμηνεύεται…

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ποιήματα 2012 - ο μονόλογος διάλογος (4)




το σχδίασμα που προϋπήρχε εδώ για λίγες μέρες,
αφαιρέθηκε για να μην "αναγνωριστεί" ο "εικονιζόμενος".



ΖΑΡΩΜΑ

το λευκό του χαρτιού σα να κιτρίνισε,
σε ήλιο ακουμπάει το χέρι, τρεμουλιάζει το μολύβι.
με κόπο τα μάτια επινοούν αδρές γραμμές, γωνιές, βαθύτατη σκιά…
ω πόσος κόπος, ατελέσφορη ορμή
για να δεχτεί το χαρτί το πρόσωπό σου - αίνιγμα πια.
 
ο ιδρώτας του χεριού ένα σχήμα ενστάλλαξε,
σαν ιδρωμένη μνήμη του μετά:
σώματα δυό αδύναμα, εξουθενωμένα ηδονοκόρεστα,
που τα θεραπεύει μόνο ο ύπνος-αγκαλιά.
υγρά τα μάτια μου, τί δεν είδαν, τί θυμήθηκαν!
και η παλάμη του χεριού, πόσα αγγίγματα θυμάται ανίδρωτα!
στεγνά τα χείλη μου, πόσα φιλιά!...
 
αλλά ο ήλιος την πορεία του, η λίμνη απόκοσμη.
πεσμένο το μολύβι, κι άγρια  νύχια
ζαρώνουν το φύλλο, κίτρινο, υγρό,
ποίημα ανέφικτο…




Γράφω, κι αναρτώ σταδιακά, τα ποιήματα του 2012.
Η θεματολογία δεν άλλαξε. Ανεξάντλητος ο έρωτας μεταξύ αγοριών, μεταξύ ανδρών…
Στα ποιήματα που αναρτώνται, δύο νέοι. Ο μονόλογος-διάλογος, Ο Ξενικός κι ο σύντροφός του σε όχι ιδανική στιγμή. Ένα φταίξιμο πλανάται… Η επιμονή του ενός θα κάμψει την απροθυμία του άλλου για στέρεη επανασύνδεση;
Στο σημερινό ποίημα, ατελέσφορη η απελπιστική προσπάθεια του Ξενικού να σχεδιάσει την εικόνα του συντρόφου του. Και για πρώτη φορά εμφανίζεται βαριά η λέξη «ανέφικτο».