Τρίτη, 31 Μαΐου 2011


ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει,
τα λίγα αυτά λεπτά
που κατάματα
βλέπω τη ζωή μου, τον ήλιο τη ζωή μου
έξω από φως απαιτητικά δραστήριο,
πριν από τη νέμεση της νύχτας.

πεντ-έξη στρατιώτες γύρω μου, μια ήσυχη παρέα.
ο ίσκιος τους έχει χαθεί, γίναν όγκοι καλόβολοι
που μιλάνε σιγανά.
άνδρες νέοι με πάθη πιεστικά όσο ποτέ
στρεβλωμένα σε αξιοπρεπείς αυνανισμούς
χωρίς χαρά.

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει,
για εικόνες της μέρας, που γίναν ανάμνηση,
για συντρόφους που την παρέα τους ποθώ, κρυφά.
αλλά ο λόγος ο τολμηρός
δεν θ' ακουστεί.
είμαστε πολλοί.
στους κρίκους της κοινής για όλους στέρησης,
καθένας το διπλανό του βαθιά σέβεται
κι ας του μιλαέι με λόγο πρόστυχο
από ανάγκη να ξεδίνει, από ανάγκη να ξεχνάει.
ο λόγος ο τολμηρός δεν θ' ακουστεί.

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει.



ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗ

αγουροξυπνημένος ο ήλιος σήμερα
βγήκε και σκαρφάλωσε τυφλά στα σύννεφα.
τα σπάνια λουλούδια της Πειραϊκής
χλόμιασαν στενοχωρημένα.
θάναι μια πολύ μέτρια μέρα, λέγανε.

σε ρημαγμένη έπαλξη του τείχους
δυό φίλοι αναποφάσιστοι:
κατέφτασαν για κραυγαλέες βουτιές
μέσα στους σπινθήρες του ήλιου πάνω στη θάλασσα,
για το ηδονικό το χάδι του πρώιμου καλοκαιριού,
για το ανομολόγητο θρόισμα στο αίμα...
αφιλόξενα τους φαίνονται τώρα τα γερασμένα βράχια.
τα σύννεφα πυκνώνουν πυκνώνουν.

άδειο σε λίγο το τείχος.
άσπρος ο ουρανός πίσω από τον Υμηττό.



ΛΕΥΚΩΜΑ

κοιτάζαμε τις φωτογραφίες σου, συλλογή ολόκληρη.

φωτογραφίες παλιές όπου μου ήσουν άγνωστος
και μου έλεγαν πως δεν είμαι παρά ένας ξένος,
ξένος στο νησί σου, ξένος στη ζωή σου.

φωτογραφίες με άγνωστους για μένα ανθρώπους,
στο νησί κι αλλού,
που τους φθονούσα επειδή μάντευα
- πικρή αλήθεια -
πως τους νεμήθηκες ή σε νεμήθηκαν.

φωτογραφίες πρόσφατες με το χαμόγελό σου
χωρίς αινίγματα.

ακούσαμε τη μουσική που διάλεξες για μένα,
που με συγκίνηση θα διάλεγα κι εγώ:
μουσική του έρωτα που δεν γνωρίζει φραγμό.

κι οι φωτογραφίες
κι η μουσική
κι ο έρωτας γίνανε ένα.
τί μας χωρίζει;

έξω η μέρα αποθεώθηκε σ’ ένα ήπιο δειλινό.

έψαχνα το βαθύτερο νόημα στα πιο απλά σου λόγια.
ήταν το σώμα μου τόσο διάτρητο από ηδονή,
κι ας μη με είχες αγγίξει καν.
μαχόμουνα με τ’ αστέρια να κάνω την αδυναμία μου
δύναμη τεράστια,
για να προφέρω τη λέξη “φιλία” όσο πιο βαθειά μπορούσα.

συζητούσαμε σιγανά.

κι όταν έκλαψες
για τον ίδιο πάντα καημό που μας κατακαίει,
σ’ αισθάνθηκα κοντά πολύ,
πολύ-πολύ κοντά μου…




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Το πρώτο ποίημα «στρατόπεδο» δένει με το χτεσινό ποίημα «μισθοφόροι». Αναμνήσεις από τη στρατιωτική θητεία.

Στο ποίημα «αποστέρηση», ο σκοπός των δύο φίλων δεν εκπληρώνεται: ο καιρός δεν τους βοηθάει να χαρούν, όπως θα ήθελαν, τη θάλασσα. Στο βάθος των σκέψεων μια νύξη για απωθημένο ερωτισμό.

Προφανής ο ερωτισμός στο τρίτο ποίημα «λεύκωμα». Η ατμόσφαιρα είναι παραφορτισμένη, αλλά δεν εξηγείται για ποιό λόγο δεν υπάρχει η εκπλήρωση, μια και τόσο βαθιά εκδηλώνονται τα ερωτικά αισθήματα...




Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011


ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ

θάλαμος στρατιωτών, κρεβάτια στη σειρά,
στρατιώτες στον ύπνο άνθρωποι,
στρατιώτες στον ύπνο νέοι
στρατιώτες μια σειρά,
παιδιά που το παιχνίδι του πολέμου σε αλάνες
σε δάση, σε ερημιές,
μετεξελίχτηκε απάνθρωπα
θανάσιμα
σε άρνηση ζωής.



ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

λεπτή ομίχη σκεπάζει την Πειραϊκή
χλομή λιακάδα, σιωπηλή.

ποιά εποχή τα μάτια μας αισθάνονται τόσο έντονα
την απουσία του καλλίγραμμου, του ωραίου;
γερασμένα πια τα άσπρα σπίτια,
σκιά γεμάτα.
πού η χαρά των αγοριών του ήλιου
στη γαλάζια κοίτη, στη θωπεία της άμμου;

λεπτή ομίχη σκεπάζει την Πειραϊκή
χλομή λιακάδα, σιωπηλή.

άχρωμα, σιωπηλά καταφτάνουν τα πλοία.
τεντώνω τους μυς μου
προκλητικά, προς το άγνωστο.



ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ

σ’ έναν άτλαντα παλιό
κι από χάρτη σε χάρτη,
θάλασσα προς θάλασσα
ταξίδεψα μαζί σου στην άκρη του κόσμου.
λιμάνια, νησιά αναδύονται,
γεμίζουν με άγχος και προσδοκίες την εύθραυστη μέρα.
έγινε και το πλοίο ένα γνώριμο νησί χωρίς προορισμό.

γιατί προορισμός είναι πάλι η επιστροφή,
ο παλιός μας κόσμος.
εύκολη πατρίδα δεν θα βρεθεί.
τόξερες αυτό.
όσο και να συλλαβίσεις εξωτικά ονόματα,
ξένος δεν γίνεσαι, ξένος δεν γυρίζεις…

στο χάρτη ήδη ακολουθώ - αγωνία γεμάτος -
το δρόμο της επιστροφής.
πιο οικεία ηχούν τα ονόματα.
μπήκες στη Μεσόγειο,
πέρασες το Ταίναρο,
αγναντεύεις τον Πειραιά.
ήρθες.

έλα,
κλείσε εσύ τον άτλαντα, τους χάρτες,
σβήσε απ τα μάτια μου τις θάλασσες
κι ας αγαπηθούμε…



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Το ποίημα «μισθοφόροι» δεν αναφέρεται ούτε στη φιλία, ούτε στον έρωτα.
Μερικοί θα τού βρούν ένα λανθάνοντα ερωτισμό, μπορεί – πολλοί στρατιώτες, πράγματι...

Στο ποίημα «προς το άγνωστο» φιλία κι έρωτας κινούνται – παραπαίουν - σε διελκυστίνδα. Στο τελευταίο όμως ποίημα «επί χάρτου» κάθε λέξη, ενώ έχει γεωγραφική μόνο έννοια, τελικά οδηγεί σε καθαρά ερωτική φόρτιση.



Κυριακή, 29 Μαΐου 2011


ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ

θα είναι μια σκηνή απλή ο χωρισμός:
ένα πρωί, ένας δρόμος με λίγη ακόμα κίνηση,
λίγους διαβάτες,
δυό χέρια
που θα τρέμουν,
τα μάτια!
δεν θα έχω το θάρρος να σε κοιτάζω στα μάτια.
πες από ντροπή, από αδυναμία
που σε τίποτα δεν μπόρεσα να βοηθήσω.
από αδυναμία πως έγιναν όλα όπως φοβηθήκαμε
ένα μήνα, μόλις ένα μήνα πριν...

θα είναι μια σκηνή απλή ο χωρισμός:
θά φύγεις, και θα φύγω.



ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΥΣΙΑΣ

δεν είναι η έμπνευση που λείπει,
το τραπέζι αυτό εμπνέει όσο κανένα άλλο αντικείμενο,
το τραπέζι αυτό
με συγκρατεί από το να πέσω άδοξα,
το τραπέζι αυτό μου θυμίζει
ένα απόγευμα που φύγαμε από το φως
κι ήρθαμε δω να κρυφτούμε
για τις κρυφές κουβέντες
και επιθυμίες μας.
μια ώρα κρυφή, αξέχαστη
που τη σημάδεψα, από σένα κρυφά,
με στίχους κι ημερομηνία,
με δεισιδαιμονική αγάπη,
ένα τραπέζι σαν τράπεζα θυσίας στη φιλία,
στη φιλία μας
εξακολουθητικά...




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011


ΤΟ ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ

με ανάλωσε η νύχτα, και λείπεις.
κι όλο πιο σκοτεινές οι λίμνες,
ούτε δένδρο διακρίνεται πια.
ένα αστέρι, μονάχα ένα αστέρι, αδιάφορο κι αυτό
για την αγωνία μου την έρπουσα.

ηττήθηκα.
διαπάλη ήταν κι αστόχησα.
δεν μπόρεσα, δεν ήθελα να ζήσω πιο νωρίς
τα απλά, τα σεπτά λόγια της φιλίας
την άδολή σου συντροφιά.
και τώρα μέρες πολλές θα λείπεις
εκδικούμενος
με απαιτήσεις και νέους κανόνες.

η μοναξιά γεννάει τα τέρατά της,
φόβοι πρωτόγονοι κεντούν, κεντρίζουν.
θραύσματα μαζεύω άσκοπα,
ψευδαίσθηση ότι κακός εφιάλτης είναι,
ότι κάθε τραύμα επουλώνεται.

.....

φθινοπωρινό πρωί και στο πλοίο μαζί:
αντέξαμε, οριζόντια η ζυγαριά.
πολλές θα είναι οι μέρες, οι ενέδρες
των λόγων μας, τα διφορούμενα, αλλά
εξοστρακισμένο μόνιμα, από κοινού,
ο φταίχτης: το μέγα ψέμα...



ΓΟΝΙΜΟ ΤΙΜΗΜΑ

κι εγώ που μήνες περίμενα
με την επιμονή του εγωισμού
με την υπομονή του πληγωμένου,
που η πληγή του όλο χαίνει
και δεν γιατρεύεται.
άλλαξε ο ήλιος,
χαμήλωσε το τοπίο.
οι χτεσινοί νέοι,
με του Απόλλωνα το σώμα,
τον οίστρο των θεών,
μελαγχολικά περνάνε...
ήταν το καλοκαίρι βαρύ
κι ίσως γόνιμο.

δυο τρία ονόματα ξέχασα κι εγώ
ήταν το δικό σου πολύ βαρύ
κι ίσως γόνιμο.
μήνες περιμένω και μήνες σκορπάω,
κρυφά ελπίζοντας
πως η δική σου θέληση
θα αντέχει πιο πολύ από τη δική μου
στην ξέφρενη ιαχή των αισθήσεων.

είναι το τίμημα βαρύ πολύ,
αλλά τόσο γόνιμο.




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Φιλία που στηρίζεται στο ψέμα – και μάλιστα σε μέγα ψέμα – δεν επιβιώνει αν δεν εξοστρακίζει το στοιχείο που δεν την επιτρέπει να ανθίσει. Στο ποίημα «το μέγα ψέμα», έστω κι αργά, έστω μετά από χωρισμούς, η ισορροπία επανέρχεται.

Στο «γόνιμο τίμημα» εκδηλώνονται ισχυρές ερωτικές επιθυμίες κι όποιος πιο πολύ αντέχει, παραδόξως, μπορεί να μην είναι ο κερδισμένος...

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011


ΣΥΝΤΟΜΗ ΗΡΕΜΙΑ

ήρεμα
σαν με την έννοια των αιώνων που στηρίζουν ποιήματα
και τραγούδια,
ήρεμα πέρασαν οι πρώτες αυτές ώρες
της επανασύνδεσης,
ήρεμα.

για τις 56 μέρες που είχαν κάποιο γκρίζο χρώμα
δεν είπαμε λέξη πια.
οι άλλοι χάθηκαν, μείναμε μόνοι
όπως ήταν στην αρχή.
κάθε τόσο με αόριστη χαρά για την αποκάλυψη,
για τη νέα αυριανή συνάντηση.

τραγούδια, ήλιος και φωτιά!



ΜΗ !

βρήκα εδώ στην αβέβαιη θάλασσα,
στ’ αβέβαια βράχια,
ένα καινούργιο χαρούμενο πράσινο.
το χαϊδεύει η θάλασσα, το καλεί ο βυθός,
ο βράχος δεν τ’ αφήνει.

άλατα στις κόγχες!

τί ησυχία χωράει και τί τρικυμιά!
γιατί τα μάτια αν σηκώσω
όχι στο γυμνό αγόρι εκεί
αλλά σε σένα,
ποιό κύμα φτάνει στον πυρακτωμένο βράχο;
και μες στη βοή της θάλασσας
ποιά φωνή θα μας πει το “μή”;




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Ενώ το πρώτο ποίημα εξυμνεί τη φιλία, την αγνή φιλία (αν και η λέξη «φωτιά» στο τέλος μπορεί να αναδεύει άλλες εικόνες), στο δεύτερο ποίημα το ερωτικό στοιχείο είναι ολοφάνερο και μάλιστα συνοδεύεται από διάθεση «προδοσίας» για ένα γυμνό αγόρι που βρίσκεται κοντά...

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011


ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ

εδώ, μακριά από την άξενη πόλη,
εδώ στα βράχια όπου ξέπνοα γλιστράνε
τ’ άκρα κύματα
από τα απόγυμνα νησιά,
εδώ άνθισε το νέο αμήχανο συναίσθημα
κι ακόμα αναρωτιέμαι.

εδώ σε γνώρισα για καλά,
οικειωθήκαμε.
και τίποτα προδίδει πόθο ή λαχτάρα,
όμορφοι κι απλοί οι εύρωστοι ρυθμοί,
εδώ σε γνώρισα για καλά.

το ηλιοβασίλευμα συντελείται.
τα φώτα της μικρής πολιτείας
κάτω από τους λόφους, αναμμένα όλα.

ανόρεχτα είπα να φύγουμε
για τα σπίτια μας,
και δίσταζες
μπροστά στα τελευταία χρώματα μαγείας
της ημέρας.
το μονοπάτι για πάνω σκοτεινό, παγίδα,
και τα δεκάλεπτα υπομονής αμείλικτα...

αργότερα,
μόνος σε σιωπή που ροκάνιζε χρόνο,
με το θαλασσόλουστο τοπίο ακόμα ανέπαφο
στο νου,
μπροστά στο αίνιγμά σου
με μύριες απορίες σαν κύματα να χτυπάν,
ακόμα αναρωτιέμαι...



ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ

δείλιασα δείλιασα δείλιασα,
κι ας με καλούσε
φωτεινή η ματιά, ευάλκιμο το σώμα
του εφήβου εδώ στο άγνωστο ακρωτήρι.
η θάλασσα κρατούσε την ανάσα της,
φόβος και πόθος διαφιλονικούν
για τους χτύπους της καρδιάς.
λυγίζει το σώμα και η ψυχή σπαράζει.
δείλιασα...

παράξενη βραδιά.
τώρα το σώμα μου σαν τόξο τεντωμένο,
άδεια χέρια τείνω στον ουρανό,
μην ξέροντας
αν κατάρα ή παράκληση,
ή ευγνωμοσύνη ψιθυρίζω.




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Ποίημα της φιλίας το πρώτο. Μια φιλία με προβληματισμούς, αλλά που η όλη ατμόσφαιρα, η όλη περιγραφή φαίνεται να ευνοεί με καλό μέλλον.
Το δεύτερο ποίημα καθαρά ερωτικό. Στον τελευταίο στίχο όλη η αμφιβολία για το πώς έπρεπε να είναι η αντίδραση μπροστά σε τέτοιον πειρασμό...
Βιώματα.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011


ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

αν έρθει η ώρα να φύγω
- γιατί απειλές από παντού
με βρήκαν εδώ και θα χτυπήσουν -
θα κλείσω το μικρό ημερολόγιο
της μικρής ζωής μου

και θα πάω τον ξένο δρόμο,
πολύ σιωπηλός
και χωρίς πικρία.

και μπροστά μου το μηδέν.

αν έρθει η ώρα να φύγω,
θα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη
στο άλλο μου εγώ,
που με παρέσυρε ως εδώ
με φιλίες και φιλοδοξίες
εδώ που ζούσα μεγάλα
τη μικρή ζωή μου.

κι όλα ίσως νάναι απάτη
ή όραμα μεγθυμένο
σε μεγάλες ιδέες και ιδανικά.

η χαρά υπήρξε η μοναδική χαμένη αλήθεια.

αν έρθει η ώρα να φύγω,
θα είμαι έτοιμος για όποια αναζήτηση.
- ήλιος κι αγάλματα βαθιά μέσα μου -
έτοιμος για κάθε μάχη
κι εκδικητής!



ΑΡΧΗ ΠΟΛΥ

επικάλυψα με σάβανο το παρελθόν.
τύλιξα βαρειά τις ώρες
του ήλιου του καλοκαιριού,
που ήταν να χαρώ ξεδιάνθρωπα μόνος.
σε πέπλα φιλίας
την επιθυμία μου τύλιξα.
πυκνά τα μάτια μου στυλώθηκαν σε σένα,
και είναι αρχή πολύ, αρχή πολύ ακόμα.



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Στο πρώτο ποίημα, και παρά την ατμόσφαιρα ήρεμης δύναμης, αποφασιστικότητας και ίσως ανωτερότητας, πρέπει να φτάσουμε στον τελευταίο στίχο για να δούμε την ανατροπή των συναισθημάτων: εκδίκηση!
Το δεύτερο ποίημα μάς προετοιμάζει για πολλά ακόμα ερωτικά δρώμενα.

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011


ΕΝΑΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

τα πρόσωπα της καθημερινότητας
έχουν αλλάξει.
οι φίλοι γίναν έχθροί
κι οι εχθροί φίλοι.
στην αλλαγή αυτή
λιθάρι φταίω κι εγώ.
το παρελθόν μου
έγινε σαν ενός ξένου παρελθόν,
τα γραπτά μου, από κείμενα,
αντικείμενα επιμέλειας,
αναμνηστικά…

κι εσύ, φίλε μου, αγόρι μου,
που μέσα σ’ ένα χειμώνα
τόση πίκρα, τόση ελπίδα, τόση χαρά προκάλεσες
και τ’ αγνοούσες,
πώς μ’ άλλαξες:
πώς;



ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΑΔΙΚΑ

τεντωμένοι μύες, τεντωμένη αναμονή, βλέμμα τεντωμένο
σ’ ένα σημείο σκοτεινό, στην είσοδο της νύχτας,
όπου όλα τα δένδρα φαντάσματα.

ή ώρα αμείλικτη, χαιρέκακα...

θα αναλυθώ σε κλάμα πρωτόγονο,
θα χτυπάω τη γη όπως χτυπάν τις πόρνες,
θα χωθώ στα μαύρα, πιο μαύρα σύδενδρα.

νύχτα καταστροφής;

κι όπως στο πέρα ξέφωτο αναδύεται η σελήνη, 
σε νύχτα ήδη οπάλινη
που ηρεμιά κι ελπίδα επιμένει να βρεί,
σηκώνομαι,
κι ελεύθερος ως αύριο,
ως που να σ’ αντικρύσω ξανά κι απελπιστώ,
ως αύριο
συνειδητά, από όνειρα κι απολωλή χαρά
στη σκέψη σου
μεθάω.




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Παρά τη μεγάλη διαφορά έκφρασης, στα δύο ποιήματα κυριαρχεί το στοιχείο του ανεκπλήρωτου: στο ένα η φιλία ενός χειμώνα, που κρύβει πόθους αδιέξοδους, στο άλλο η οργή αρχικά, η ελπίδα των φαντασιώσεων έπειτα – λογικό να υποθέσουμε ότι κι εδώ οι φαντασιώσεις δεν βρίσκουν υλοποίηση.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011


ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ

ξανάρχισα να ζήσω σαν ξένος
στενός ορίζοντας.

δεν είναι από νοσταλγία
ή απέχθεια προς τα τραγούδια τα βαριά
που ακούω μέρα-νύχτα.

μπορεί μια αξεπέραστη ηδονή του πόνου
θρίαμβος να γίνει
γαι τα ακατανόητα που ενυπάρχουν
σε κάθε άνθρωπο.

ο ίδιος ο φίλος μου
πικραίνει τις ώρες μας
με σαρκασμούς…

ξανάρχισα να ζήσω σαν ξένος
σαν άνθρωπος.



ΠΟΤΕ !

πόσοι φίλοι θα περάσουν το κατώφλι,
πόσες κραυγές θ’ ακουστούν
για κάθε φρικτό καυγά,
για κάθε απογοήτευση λανθάνουσα,
για το καρκίνωμα μιας παρεξήγησης…

πόσοι φίλοι ακόμα!
πώς τολμάει η άπληστή μου αμφισβήτηση
να φανταστεί άλλους από σένα;
ποιός δαίμων ή ζηλόφθονος θεός
προδιαγράφει ψυχρά τη ρήξη,
και ψιθυρίζει καταστροφές και
πύρρειες νίκες;
πώς άφησα να με κυριεύει πανικός;

ποτέ!



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...



Καί στα δύο σημερινά ποιήματα διαφαίνεται απογοήτευση.
Στο πρώτο ποίημα η απογοήτευση οδηγεί σε ριζική αλλαγή συμπεριφοράς («σαν ξένος») απέναντι σ’ ένα φίλο που σαρκάζει υπερβολικά.
Στο δεύτερο, η έννοια του φίλου έχει υποβαθμιστεί, γίνεται λόγος για πολλούς φίλους, πολλές δηλαδή περαστικές γνωριμίες, αν και ο ποίημα σ’ ένα μόνο φίλο απευθύνεται.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011


ΜΑΓΙΑ

λίγο λάδι,
γιατί η φλόγα όταν σβήνει
είν’ όλα μέσα μου παράξενα και σκοτεινά.

λίγη σκιά,
για να μην ακούω κατάμονος
την τόσο παράξενη μελωδία.

και λίγη κούραση,
για να μην αισθάνομαι
αιχμηρό τον πόνο

τώρα,
στο κέρινο ομοίωμά σου
μπροστά.



ΔΑΦΝΙ

τα πεύκα ξύπνησαν ζεστά
απ’ ολονύχτια όνειρα.
ο έρωτας μου υπόσχεται άλλη μια μέρα
αφιερωμένη στον έρωτα.
αχνίζουν οι πλαγιές, τρελά τα πουλιά.
ο ήλιος πρόλαβε όλες τις επιθυμίες.

γι’ αυτό και τώρα - μόλις τώρα -
ξύπνησε της νύχτας ο άγνωστος έφηβος…



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011


ΑΛΥΣΙΔΑ

αχ νάμουνα μακριά!
εκεί που οι πεδιάδες είναι απέραντη πράσινη θάλασσα,
μακριά...
θέλω να βρω νέο επίκεντρο στον κόσμο μου,
τα πολλά βουνά και τα νησιά
με απείλησαν
σα νάμουνα εχθρός.
αχ, από δω νάμουνα μακριά!

αλλά νέα περιπέτεια δεν ξεκινάει:
ελλοχεύει η ανάμνηση χρυσή αλυσίδα,
υπάρχει ένας φίλος...



ΠΟΙΝΗ

θόλωσα,
χτυπήθηκαν τα μάτια μου
ράγισαν οι κόρες των ματιών μου
αδάκρυστα,
στο πρόσωπό σου
στα χέρια σου
στο σώμα σου όλο.

ο ήλιος επιβάλλει το πάθος σαν ποινή.




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Με το φίλο μας δένει χρυσή αλυσίδα – αλυσίδα πάντως, κι όποια άλλη επιθυμία πάει στην άκρη...

Στο δεύτερο ποίημα, ο ήλιος – ανεξήγητα ίσως – υποδαυλίζει το πάθος που μας κατακαίει...

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011


ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ

χτες το μεσημέρι, πόλη δεν υπήρχε.
όλα τα κτίρια αφηρημένη τέχνη.
οι φωνές των ανθρώπων είχαν γίνει μουσική:
σε ξαναείδα εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε
σε χρόνο νοητό,
σε ξαναείδα στον ήλιο...
κι ό,τι σκιά, μυστήριο, ασπόμαυρη φαντασίωση
με γαλάζιο κόκκινο κίτρινο χρωμάτισαν την ώρα.

σε ξαναείδα.
απόψε θα είμαστε σαν δύο πολύ απλοί φίλοι
με συμπιεσμένη χαρά, με σχέδια μεγάλα!
αλλού βογγάει η θάλασσα
αλλού...



ΑΡΓΑ ΠΙΑ...

ήταν αργά να μάθω την άλλη ζωή,
αργά να μάθω να στηρίζομαι σ’ ένα φίλο,
σε όνειρα τρελά, σε λάγνα ηδονή,
αργά ν’ αλλάζω προσωπείο και να γίνω
αλήτης, μια βραδιά.
ω πόσα ιερά φωτάκια θα σβήναν στη στιγμή!

αλλά αργά, κι ίσως λυπάμαι,
κι ας είναι η ευτυχία μου η τωρινή σαν ουράνιο τόξο
σε πράσινες πεδιάδες, σε γόνιμη θάλασσα.
του Δία αστραπή αψήφησα, η καταιγίδα μ’ έφερε
ως εδώ.

θα κατεβώ,
θα κατεβώ στο λιμάνι ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι,
να δω ναύτες και στρατιώτες
σε αναζήτηση,
ν’ ακούσω μια κουβέντα λαϊκή,
να ξυπνήσω από βαθειά μου
πρωτόγονα, παράφορα τολμηρά παρένστικτα,
χθόνια ηδονή.

αλλά αργά, πια...



Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Στο ποίημα «επανασύνδεση» φαίνεται ότι ο χαμένος φίλος ξανακερδήθηκε με τίμημα την αποχή. Η φιλία, πάντως, διατηρείται.

Στο ποίημα «αργά πια» περικλείεται όλη η απόγνωση του νέου που έχασε ένα φίλο – ή που έχασε την ευκαιρία για μια φιλία – και καταλήγει σε σχεδόν «αγοραίες» καταστάσεις...

Σχόλια κι ερωτήσεις θα απαντηθούν ευχαρίστως.