Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011


ΟΥΣΙΑ

μια απουσία τριγυρίζει εδώ μέσα.
μια ανάμνηση - λίγα πολύτιμα δευτερόλεπτα -
αμείλικτα αναδύθηκε
και γκρέμισε τα πάντα!

το σώμα ρωτάει το νου γιατί πονάει,
ο φίλος ρωτάει το φίλο για την ουσία...



ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

κι αυτό το σώμα του ήλιου στ’ άσπρα σεντόνια
είναι δικό μου.
πόσο ήλιο μάζεψα στην αγκαλιά μου
χτες και προχτές
απ την ώρα που ήρθα!

κατάλευκο το νησί, χωρίς υπερβολή!

αν ζούσα κι εγώ σαν αγόρι του ήλιου
εδώ,
με συντρόφους αγάλματα,
με την αιωνιότητα στην καθημερινή ζωή,
με μικροασχολίες και μεγάλες επιθυμίες…
και να σκεφτώ ότι αυτό το σώμα
θα είναι δικό μου
σε κάθε μέθη.

ήλιε,
φέρε το πιο δυνατό κρασί σου να πιω!
δική μου η μέρα!
δικό μου το νησί!




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

1 σχόλιο:

  1. Ακριβώς γιατί οι αναμνήσεις πονάνε..

    Ζωή σε ένα νησί.. αγαπημένο όνειρο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή