Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011


ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ

ξαναβρίσκω ένα νησί.
πίσω μου η θάλασσα
επιμένει να υπενθυμίζει...
μα δεν θυμάμαι, δεν είναι ώρα για παρελθόν.

βρίσκω ένα νησί,
και να που ανεβαίνω χωρίς αυταπάτη καμιά.
ανεβαίνουμε οι δυό μας, ο ντόπιος κι εγώ,
σε δώμα ψηλά, στην  Άνω Χώρα.

βρήκα το νησί.
ξαναλέω τα μελλούμενα – εμπιστοσύνη.
αλλά γιατί μοιάζουν οι προφητείες μου
τόσο πολύ με το

παρελθόν;



ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

φυστικιές
κι άλλα ερωτoγενή δένδρα μέ προκαλούν,
στην ερημιά αυτή που δεν φτάνει φωνή παιδιού.
σε τόπο για δράση τολμηρή κι αγχώδη,
για εξορμήσεις εφήβων από αρχαίες παραστάσεις.
αν δεν φιλονικούσαν για κλαδί τα πουλιά
θα έπεφτε απτή σιωπή...

ο ήλιος σαν παρέδωσε,
αργά η κλεψύδρα σκουραίνει τον ορίζοντα.
αλλά το αγόρι θάρθει, η μύηση θα γίνει,
μαύρισαν οι θάμνοι, να έρθει, πρέπει
ο σύντροφος της νύχτας, ο αυριανός φίλος.

.....

νύχτες πολλές ακόμα
θα σκεφτόμουνα τις φυστικιές,
τα κοιμισμένα πια πουλιά, με λύπη.




Σημείωση
Καθημερινά αναρτώνται εδώ ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα.

Στο ένα ποίημα η συνεύρεση ολοκληρώνεται, στο άλλο δεν τηρείται η υπόσχεση και μένει για πολύ μόνο η ανάμνηση μιας πρώτης φοράς.





1 σχόλιο:

  1. Τυχαία μοιάζουν.. σύμπτωση..

    Με λύπη που δεν ήρθε το αναμενόμενο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή