Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011


ΓΕΝΕΘΛΙΑ

αυτό τον ένα χρόνο ακόμα,
πώς να το γιορτάσω;
οι αριθμοί γίναν τυραννικοί,
αθροίζω χρόνια, γνώσεις, ονόματα.
θυμάμαι, όλο θυμάμαι,
και βλέπω τη ζωή μου να γίνεται
αρχείο καταστάσεων, αρχείο συνομιλιών, αρχείο απολαύσεων.
το παρελθόν να ροκανίζει το παρόν με χτεσινές εικόνες:
ένα σώμα που ανδρώθηκε κι αναλώνεται,
το παρελθόν να μ' αποσπά με ήχους παλιούς:
μια τολμηρή φωνή που βαθμιαία έμαθε να σιωπά,
το παρελθόν να θυμίζει έρωτες:
οργασμοί άπληστοι που αραίωσαν.

και κορεσμένος δεν είμαι.

αλοίμονο!  με τέτοιο φορτίο αναμνήσεων
πώς να γιορτάσω;
με τέτοια φθορά ηδονών
το άτρωτο σώμα δίπλα μου, του παλικαριού που ενδόθηκε,
πώς να χαρώ;

 
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

μπαίνοντας στην αίθουσα
αμέσως τον είδα.
αλλά σαν από συστολή για τον πολύ κόσμο,
πήρα τους πίνακες με τη σειρά, υπομονητικά, με επιτήδευση,
και κάθε λίγο, τάχα για να ξεκουράσω το μάτι μου,
γύριζα με ένα βλέμμα γενικό και κάρφωνα, για δευτερόλεπτα,
αυτό τον ένα πίνακα, το γυμνό αγόρι.

γλιστρούσαν χρώματα, θολές παραστάσεις,
έργα όλα αξιόλογα, αισθησιακό όμως άλλο κανένα,
κι όταν, μετά από καθυστέρηση εύλογη,
βρέθηκα μπροστά στον πίνακα,
ένιωσα, σαν μέσα από ποίημα, όλη τη θερμή μεταδοτικότητα
της εικόνας, τη γοητεία των γραμμών, το κρυφό μήνυμα.
κι έμεινα ώρα πολλή,
συνεπαρμένος απ την εκλεκτή τύχη του ζωγράφου,
κοινωνός στην τέχνη του και τη ζωή.

και είχα αποξεχαστεί,
όταν τυχαία παρατήρησα τη σκιά που στεκόταν δίπλα μου
και μ' εμπόδιζε.

τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν
κι αναπάντεχα ο πίνακας σκοτείνιασε και
το φώς το έξοχα αισθησιακό απ το πρόσωπο του γυμνού αγοριού
έπαλλε στα μάτια του διπλανού νεαρού επισκέπτη.
αίθουσα, πίνακες, κόσμος, υποχώρησαν.
με τα μάτια μας ακόμα χαϊδεύαμε τη σάρκα του πίνακα,
την ιδανική προσφορά του γυμνού σώματος,
ενώ πυρετώδη όνειρα, σαν αστραπή τα πελώρια ερωτηματικά
της ανταπόκρισης ή μή
ταλάνιζαν τα κρεμασμένα χέρια μας,
τυφλός πόθος, στόμα ξερό,
ως το λυτρωτικό αμοιβαίο χαμόγελο αμέσως μετά.



Σημείωση
Καθημερινά αναρτώνται εδώ ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα.

Τα δυό σημερινά ποιήματα έχουν ένα κοινό σημείο: ξεγελάνε τον αναγνώστη στην αρχή. Ειδικά το πρώτο («γενέθλια») δίνει την εντύπωση ότι γίνεται ανασκάλεμα αναμνήσεων, ενώ όλα δεν είναι παρά εισαγωγή για τους τελευταίους στίχους.
Στην «έκθεση ζωγραφικής» η συγχυση ανάμεσα σε πίνακα και νεαρό επισκέπτη.


Looking for the 9 gothic/underground poems in English ?
Go to the pages of 8, 9 and 10 June 2011.


1 σχόλιο:

  1. Απαγορευτικό το φορτίο...

    "Σύγχυση ανάμεσα σε πίνακα και νεαρό επισκέπτη"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή