Τρίτη, 31 Μαΐου 2011


ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει,
τα λίγα αυτά λεπτά
που κατάματα
βλέπω τη ζωή μου, τον ήλιο τη ζωή μου
έξω από φως απαιτητικά δραστήριο,
πριν από τη νέμεση της νύχτας.

πεντ-έξη στρατιώτες γύρω μου, μια ήσυχη παρέα.
ο ίσκιος τους έχει χαθεί, γίναν όγκοι καλόβολοι
που μιλάνε σιγανά.
άνδρες νέοι με πάθη πιεστικά όσο ποτέ
στρεβλωμένα σε αξιοπρεπείς αυνανισμούς
χωρίς χαρά.

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει,
για εικόνες της μέρας, που γίναν ανάμνηση,
για συντρόφους που την παρέα τους ποθώ, κρυφά.
αλλά ο λόγος ο τολμηρός
δεν θ' ακουστεί.
είμαστε πολλοί.
στους κρίκους της κοινής για όλους στέρησης,
καθένας το διπλανό του βαθιά σέβεται
κι ας του μιλαέι με λόγο πρόστυχο
από ανάγκη να ξεδίνει, από ανάγκη να ξεχνάει.
ο λόγος ο τολμηρός δεν θ' ακουστεί.

απόψε μιλάω στον ήλιο που δύει.



ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗ

αγουροξυπνημένος ο ήλιος σήμερα
βγήκε και σκαρφάλωσε τυφλά στα σύννεφα.
τα σπάνια λουλούδια της Πειραϊκής
χλόμιασαν στενοχωρημένα.
θάναι μια πολύ μέτρια μέρα, λέγανε.

σε ρημαγμένη έπαλξη του τείχους
δυό φίλοι αναποφάσιστοι:
κατέφτασαν για κραυγαλέες βουτιές
μέσα στους σπινθήρες του ήλιου πάνω στη θάλασσα,
για το ηδονικό το χάδι του πρώιμου καλοκαιριού,
για το ανομολόγητο θρόισμα στο αίμα...
αφιλόξενα τους φαίνονται τώρα τα γερασμένα βράχια.
τα σύννεφα πυκνώνουν πυκνώνουν.

άδειο σε λίγο το τείχος.
άσπρος ο ουρανός πίσω από τον Υμηττό.



ΛΕΥΚΩΜΑ

κοιτάζαμε τις φωτογραφίες σου, συλλογή ολόκληρη.

φωτογραφίες παλιές όπου μου ήσουν άγνωστος
και μου έλεγαν πως δεν είμαι παρά ένας ξένος,
ξένος στο νησί σου, ξένος στη ζωή σου.

φωτογραφίες με άγνωστους για μένα ανθρώπους,
στο νησί κι αλλού,
που τους φθονούσα επειδή μάντευα
- πικρή αλήθεια -
πως τους νεμήθηκες ή σε νεμήθηκαν.

φωτογραφίες πρόσφατες με το χαμόγελό σου
χωρίς αινίγματα.

ακούσαμε τη μουσική που διάλεξες για μένα,
που με συγκίνηση θα διάλεγα κι εγώ:
μουσική του έρωτα που δεν γνωρίζει φραγμό.

κι οι φωτογραφίες
κι η μουσική
κι ο έρωτας γίνανε ένα.
τί μας χωρίζει;

έξω η μέρα αποθεώθηκε σ’ ένα ήπιο δειλινό.

έψαχνα το βαθύτερο νόημα στα πιο απλά σου λόγια.
ήταν το σώμα μου τόσο διάτρητο από ηδονή,
κι ας μη με είχες αγγίξει καν.
μαχόμουνα με τ’ αστέρια να κάνω την αδυναμία μου
δύναμη τεράστια,
για να προφέρω τη λέξη “φιλία” όσο πιο βαθειά μπορούσα.

συζητούσαμε σιγανά.

κι όταν έκλαψες
για τον ίδιο πάντα καημό που μας κατακαίει,
σ’ αισθάνθηκα κοντά πολύ,
πολύ-πολύ κοντά μου…




Σημείωση
Καθημερινά (ελπίζω) θα αναρτώνται εδώ 2 ποιήματα με θέμα τη σχέση άνδρα προς άνδρα. Το ένα θα τονίζει ή θα περιγράφει νοητά το αίσθημα, το υπέροχο αίσθημα της φιλίας (χωρίς προεκτάσεις σε σαρκική συνάφεια).
Το δεύτερο θα έχει περιεχόμενο πιο προχωρημένο: τον ερωτισμό, τον έρωτα.
Εδώ κι εκεί, θα προστίθεται κι ένα τρίτο ποίημα, πάντα στα πλαίσια του ίδιου θέματος, αλλά χωρίς να εντάσσεται ξεκάθαρα είτε στη φιλία, είτε στον ερωτισμό.

Η παράθεση των ποιημάτων είναι περίπου χρονολογική – από την εφηβεία έως τώρα.

Κατά περίπτωση θα υπάρχουν επεξηγήσεις γύρω από τη γένεση των ποιημάτων, για να ικανοποιηθεί η δικαιολογημένη περιέργεια του αναγνώστη...

Το πρώτο ποίημα «στρατόπεδο» δένει με το χτεσινό ποίημα «μισθοφόροι». Αναμνήσεις από τη στρατιωτική θητεία.

Στο ποίημα «αποστέρηση», ο σκοπός των δύο φίλων δεν εκπληρώνεται: ο καιρός δεν τους βοηθάει να χαρούν, όπως θα ήθελαν, τη θάλασσα. Στο βάθος των σκέψεων μια νύξη για απωθημένο ερωτισμό.

Προφανής ο ερωτισμός στο τρίτο ποίημα «λεύκωμα». Η ατμόσφαιρα είναι παραφορτισμένη, αλλά δεν εξηγείται για ποιό λόγο δεν υπάρχει η εκπλήρωση, μια και τόσο βαθιά εκδηλώνονται τα ερωτικά αισθήματα...




1 σχόλιο:

  1. Ο φόβος σε κρατά περιορισμένο, μέχρι εκεί που μπορείς να φτάσεις, μόνο η ήλιος ακούει..

    Ο καιρός χάλασε τα σχέδια..

    Μπορεί το πάθος να βγει με λέξεις, ίσως όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εκτονωθεί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή