Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011


ΑΛΥΣΙΔΑ

αχ νάμουνα μακριά!
εκεί που οι πεδιάδες είναι απέραντη πράσινη θάλασσα,
μακριά...
θέλω να βρω νέο επίκεντρο στον κόσμο μου,
τα πολλά βουνά και τα νησιά
με απείλησαν
σα νάμουνα εχθρός.
αχ, από δω νάμουνα μακριά!

αλλά νέα περιπέτεια δεν ξεκινάει:
ελλοχεύει η ανάμνηση χρυσή αλυσίδα,
υπάρχει ένας φίλος...



ΑΜΟΙΒΑΙΑ

ως το βράδι του μιλούσα.
κάθε λέξη με πλήγωνε,
γιατί, για πρώτη φορά,
άκουγα δικά μου ψέματα και λάθη
σαν σε εξομολόγηση.
ως το βράδυ του μιλούσα

κι όμως έγινε φίλος μου, είπε.
είμαι σκλάβος του.
το μόνο που φοβάμαι
- αλλά όχι, δεν μπορεί -
είναι να με ήθελε φίλο
επειδή διάλεξε σκλάβο από πριν.

τώρα μιλάει εκείνος κι ακούω...
ως βαθειά στη νύχτα μου μιλούσε.



ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ

κι ως τον ώμο του γυμνά
στην πρώιμη άνοιξη:
αχ τα χέρια του αυτά
του νεαρού εργάτη, τα σκληρά, τα μυώδη,
τα ωραία!
πρώτη μου εικόνα της Αμφιλοχίας,
αποτυπωμένη σα λαχτάρα να ξαναβρώ
τον περαστικό νεαρό στην παραλία,
λαχτάρα να χαϊδεύω τα χέρια του, τον ώμο,
ένα σώμα υποσχέσεων!
λαχτάρα για
νύχτες ζωηρές ηδονών
ως το ήσυχο χάραμα στον Αμβρακικό.



ΑΜΦΙΣΗΜΗ ΧΑΡΑ

φιλία του φόβου.
ο φόβος θεμέλιο της αγρυπνίας μου.
τα αστέρα ακίνητα στο τέλος του δρόμου.
αλλά στην πόλη μέσα
οι δρόμοι δεν έχουνε τέλος
κι είναι ανώνυμα τα πιο φανερά αισθήματα.

δεν ξαναγύρισα εκεί που άρχισε ο φόβος.
η φύση το χειμώνα προβάλλει εχθρική
κι εξάλλου δεν μπορεί να βοηθήσει.
πάλι μόνος – τα σπίτα κλειστά – ο δρόμος απέραντος,
μέρες κι ώρες μετράω.

και συντηρείται η συνάντηση όπως πάντα:
ένα χαμόγεο, μικρά λόγια, και συστολή ακόμα
γιατί, μέσα στην πόλη,
στο για λίγη ώρα πρόσφορο περιβάλλον
τελούνται οι συναντήσεις οπως πάντα:
σε αμφίσημη χαρά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου