Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011


ΑΝΑΒΟΛΕΣ

κάθε πρωί
το νέο σου φίλο να συναντήσεις:
ένα σώμα τόσο τέλειο
που το θέλεις κοντά σου συνέχεια,
δικό σου.

κάθε πρωί
να έχεις τα μάτια σου γεμάτα φως και πόθο,
αίμα βλέπεις τη θάλασσα
κι ανοίκεια ζέστη σε πιάνει στο λαιμό.

δεν του είπες για την απόμερη κρυψώνα
κάτω από θεόρατα πεύκα.
δεν θα το πεις όμως σήμερα, ίσως
δεν θα το πεις ποτέ...
σύντροφος ερωτικός σήμερα δεν θα γίνει
ενώ τα χείλη, το σώμα και των δυό μας
για ίδια ηδονή δονείται.

αλλά νά:
τί δειλοί που είμαστε
κάθε πρωί...



ΑΝΑΜΟΝΗ

το απομεσήμερο
η άμμος έκαιγε φωτιά στα πόδια μου.
αυτός που στην καρδιά μου
δέκα μέρες τώρα τραγουδάει
ακόμα νάρθει...

η θάλασσα σε ακινησία αγχωμένη,
τα αρμυρίκια με κοπιώδη ιδρώτα
ελάχιστη σκιά μού παραχώρησαν.

ώσπου από άλλη άκρη
σε είδα να βγείς, από τη θάλασσα
απρόσμενος θεός,
γλυπτό ομορφιάς, ευκίνητος,
με φως απόκοσμο στα μαλλιά
και χαμόγελο και βλέμμα
όλο τραγούδι στην καρδιά μου!



ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ

εδώ, μακριά από την άξενη πόλη,
εδώ στα βράχια όπου ξέπνοα γλιστράνε
τ’ άκρα κύματα
από τα απόγυμνα νησιά,
εδώ άνθισε το νέο αμήχανο συναίσθημα
κι ακόμα αναρωτιέμαι.

εδώ σε γνώρισα για καλά,
οικειωθήκαμε.
και τίποτα προδίδει πόθο ή λαχτάρα,
όμορφοι κι απλοί οι εύρωστοι ρυθμοί,
εδώ σε γνώρισα για καλά.

το ηλιοβασίλευμα συντελείται.
τα φώτα της μικρής πολιτείας
κάτω από τους λόφους, αναμμένα όλα.

ανόρεχτα είπα να φύγουμε
για τα σπίτια μας,
και δίσταζες
μπροστά στα τελευταία χρώματα μαγείας
της ημέρας.
το μονοπάτι για πάνω σκοτεινό, παγίδα,
και τα δεκάλεπτα υπομονής αμείλικτα...

αργότερα,
μόνος σε σιωπή που ροκάνιζε χρόνο,
με το θαλασσόλουστο τοπίο ακόμα ανέπαφο
στο νου,
μπροστά στο αίνιγμά σου
με μύριες απορίες σαν κύματα να χτυπάν,
ακόμα αναρωτιέμαι...



ΑΝΕΛΠΙΣΤΟ

νέος, πολύ νέος είναι,
νέος κι όμορφος απλά.
- αν ήμουνα ήδη φίλος του,
θα μεθούσα στη στιγμή
παρακολουθώντας τον. -

νέος, πολύ νέος
και τολμηρό το βλέμμα του
πάνω μου, τα τελευταία δυό λεπτά
- μη δίνεις τροφή στο ξαφνικό όνειρό σου,
νωρίς είναι, μην προχωρείς.

η ζωή ατέλειωτη αμμουδιά,
και να σε τυλίγει η σκιά του
στο ηλιοβασίλευμα:
χρυσά και πορφυρά λόγια ν’ ακούς
ω νύχτα!

ωραίος είναι κι έρχεται κοντά.
ανάστημα αγάλματος, τέλεια κίνηση κορμιού,
βουβή ελπίδα,
κάτι λόγια ασήμαντα,
θερμή αγκαλιά η φωνή.

και το χαμόγελό του
πρόκληση, αφορμή...



 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου