Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011



ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΗ

αγουροξυπνημένος ο ήλιος σήμερα
βγήκε και σκαρφάλωσε τυφλά στα σύννεφα.
τα σπάνια λουλούδια της Πειραϊκής
χλώμιασαν στενοχωρημένα.
θάναι μια πολύ μέτρια μέρα, λέγανε.

σε ρημαγμένη έπαλξη του τείχους
δυό φίλοι αναποφάσιστοι:
κατέφτασαν για κραυγαλέες βουτιές
μέσα στους σπινθήρες του ήλιου πάνω στη θάλασσα,
για το ηδονικό το χάδι του πρώιμου καλοκαιριού,
για το ανομολόγητο θρόισμα στο αίμα...
αφιλόξενα τους φαίνονται τώρα τα γερασμένα βράχια.
τα σύννεφα πυκνώνουν πυκνώνουν.

άδειο σε λίγο το τείχος.
άσπρος ο ουρανός πίσω από τον Υμηττό.



ΑΡΓΑ ; 

για έντονη ζωή με έντονα νειάτα, αργά πια:
μού λείπει το αχαλίνωτο σώμα λίγων καλοκαιριών
το ακαταλόγιστο της ορμής, η κοινή γλώσσα.

για έντονη ζωή μ' ένα φίλο μόνιμο, αργά πια:
τα δικαιώματα στη Φιλία νωρίς αναλώθηκαν.
και έφηβος πρόθυμος, έφηβος άπτερος τώρα να βρεθεί,
γυναίκα, παιδιά, ο κόσμος όλος δεν αφήνει.

για περισσότερη φιλία με τον παλιό μου φίλο, αργά πια:
τη θέση μου πήρε άλλος, σαν συνήθεια επίκτητη.
νέοι αφού αντέξαμε στον πειρασμό του σφρίγους,
μεσήλικες, σε τί χάρη θα ενδώσουμε ;

αργά πια..
μα στην τρίτη τελεία του στίχου,
κι όπως ο δρόμος του μεσημεριού
ζωηρεύει με παιδιά που βγήκαν απ το σχολείο πριν την ώρα
για να τα βάλουν με την άνοιξη,
τα ρούχα τους δηλωτικά χυμώδους σώματος,
αποφασιστικά τον ήλιο κατεβάζω στο χαρτί,
την ώς το θάνατο αλήθεια:
αργά πια είναι μόνο για μεταμέλεια,
για τύψεις, που σκοτεινά νέα κατάκτηση απολαύσεων
με το νεώτερο της προτελευταίας τάξης
ιχνοθετείς μεθοδικότατα.



ΑΡΓΑ ΠΙΑ...

ήταν αργά να μάθω την άλλη ζωή,
αργά να μάθω να στηρίζομαι σ’ ένα φίλο,
σε όνειρα τρελά, σε λάγνα ηδονή,
αργά ν’ αλλάζω προσωπείο και να γίνω
αλήτης, μια βραδιά.
ω πόσα ιερά φωτάκια θα σβήναν στη στιγμή!

αλλά αργά, κι ίσως λυπάμαι,
κι ας είναι η ευτυχία μου η τωρινή σαν ουράνιο τόξο
σε πράσινες πεδιάδες, σε γόνιμη θάλασσα.
του Δία αστραπή αψήφησα, η καταιγίδα μ’ έφερε
ως εδώ.

θα κατεβώ,
θα κατεβώ στο λιμάνι ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι,
να δω ναύτες και στρατιώτες
σε αναζήτηση,
ν’ ακούσω μια κουβέντα λαϊκή,
να ξυπνήσω από βαθειά μου
πρωτόγονα, παράφορα τολμηρά παρένστικτα,
χθόνια ηδονή.

αλλά αργά, πια...



ΑΡΓΟΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

μέρες κι εβδομάδες πέρασαν
από τα τελευταία ποιήματα.
αστικοποιήσαμε τη φιλία και την τέχνη,
οι πεζές ρήσεις ικανοποιούν.

θέρμη κι έξαρση;
αποτρέπει ένας χειμώνας κατασταλακτικός.
ικανοποιημένοι εμείς στην άγνοια,
τί ν’ αναζητήσουμε;

όπως πάντα
η άνοιξη αργεί κι αργεί



ΑΡΝΗΣΗ

κι όταν ξαφνικά
στάθηκες εδώ,
ανεπηρέαστα νέος κι ωραίος,
απρόσιτα ωραίος,
λύθηκαν τα θαυμάσια ποιητικά μάγια,
άνοιξε ο κύκλος.

για να βρεθώ ξανά
αντιμέτωπος,
τρομακτικά μόνος κι αντιμέτωπος
με το βαθύ μυστήριο της φιλίας,
με την άρνησή σου

να πλανιέται
σαν καταστροφή
αναμενόμενη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου