Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011



ΔΟΝΟΥΣΑ

μικρό και μακρινό νησί,
ποιό άγαλμα εφήβου ξεχασμένο
ζωντάνεψε εδώ χτες;

στο γυμνό, κατάγυμνο μαρμάρινο ακρωτήρι
στήσαμε βακχικό χορό.
το σύμπαν απόν, η Νάξος ανήμπορη, μακριά.
καλέσαμε γεύσεις αναιδούς ηδονής
που με τον ήλιο άδολο τάχα σύμμαχο
μας εξουθένωσαν.

αλλά η νύχτα, στο δωμάτιο από γαλάζιο και λευκό,
χάδια έφεύρε κι άλλα, οίστρο μυστηριακό,
και μόνο προς το ξημέρωμα
δοθήκαμε στον ύπνο, ένα σώμα,
στ' άποβατευμένα σεντόνια δυό σατύρων σκιά.



ΔΡΑΣΗ

ίσως...
αλλά δεν θυμάμαι καλά
τέτοια ξεκούραση να έζησα ποτέ
κι αφήνω το απόγευμα αργά να πεθαίνει.

μια ώρα που με την αύρα
κι από μακριά μια μελωδία
μια φιλία μου θυμίζει,
φιλίες,
και του κάθε φίλου κάτι πολύ ωραίο.

ξεκούραση κι αναμνήσεις.
αλλά σε λίγο,
όπως χτες, όπως αύριο, μεθαύριο,
δράση επιθετικά ερωτική
οδηγεί στη νύχτα
που μόνο ηδονή, κι ηδονή, κι ηδονή
γεννάει:

ζωή!



ΔΡΩΜΕΝΑ

απόψε
να ήμασταν παλί μαζί στο δάσος...
θυμάσαι;
δάσος ήταν, σιωπηλό, εχέμυθο,
για σπάνιες παρέες των δυό
τα βράδια της Κυριακής.

να ήμασταν πάλι μαζί απόψε...
θυμάσαι;
τα πεύκα μάς έσπρωχναν στην αμμουδιά,
η θάλασσα δίπλα όριζε το ρυθμό.
ω τα χείλη της θάλασσας, τα φιλιά,
τα βράδια εκείνα!

θυμάσαι;
ύστερα λίγα λόγια ρίχναμε στα χαλίκια.
περιμέναμε τα δένδρα στην άκρη να μας πουν
αιώνια εδώ δρώμενα και ιστορίες.



ΔΩΡΟ ΗΛΙΟΥ ΚΙ ΑΝΕΜΟΥ

άνεμος ηλιόντυτος
σαρώνει την ακτή.

από απάνεμη γωνιά σε βλέπω να πλησιάζεις,
την ψάθα, τα ρούχα σου δεμάτιο στο χέρι.

άνεμος ηλιόντυτος
παρέα ζηλευτή μου φέρνει.

μικρή η απάνεμη γωνιά, αλλά όπου ψάθα
χωράν και δυό κορμιά.

άνεμος ηλιόντυτος
στ' αυτιά μας χίλια λέει.

στην απάνεμη γωνιά μας λακωνικός ο λόγος:
μ' ένα χάδι σβήνει η απόσταση, χέρια σκληρά
μετουσιώνονται σε άκρατη αγαλλίαση,
χείλη γεύονται χείλη άπληστα.

άνεμος ηλιόντυτος.



ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

αν έρθει η ώρα να φύγω
- γιατί απειλές από παντού
με βρήκαν εδώ και θα χτυπήσουν -
θα κλείσω το μικρό ημερολόγιο
της μικρής ζωής μου

και θα πάω τον ξένο δρόμο,
πολύ σιωπηλός
και χωρίς πικρία.

και μπροστά μου το μηδέν.

αν έρθει η ώρα να φύγω,
θα έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη
στο άλλο μου εγώ,
που με παρέσυρε ως εδώ
με φιλίες και φιλοδοξίες
εδώ που ζούσα μεγάλα
τη μικρή ζωή μου.

κι όλα ίσως νάναι απάτη
ή όραμα μεγθυμένο
σε μεγάλες ιδέες και ιδανικά.

η χαρά υπήρξε η μοναδική αλήθεια.

αν έρθει η ώρα να φύγω,
θα είμαι έτοιμος για όποια αναζήτηση.
- ήλιος κι αγάλματα βαθιά μέσα μου -
έτοιμος για κάθε μάχη
κι εκδικητής!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου