Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011


ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ 

τα χέρια του τα χυμώδη, κούρου αρχαίου,
φτυαρίζουν φτυαρίζουν στον ήλιο.
η θάλασσα ένα βήμα.
θα περάσει από δώ να δροσιστεί,
από μένα θα περάσει, που με υπομονή και θαυμασμό
τον παρατηρώ, με θαυμασμό ανυπόκριτα ερωτικό.
η θάλασσα ένα βήμα, ασήκωτος πειρασμός.

αφού κι εκείνος, ορθοτανυόμενος πότε-πότε
προσεκτικά προς τα δώ κοιτάζει,
κι έπειτα φευγαλέα χαϊδεύεται.
θάλασσα ηλιόφιλη στων δυό μας τα μάτια,
θάρθει, θάρθει από δώ, αναμμένος εν κινήσει κούρος,
από δώ, από μένα, να δροσιστεί...



ΔΙΑΛΟΓΟΣ

παραμονεύω.
παραμονεύω μια κίνησή σου αποκαλυπτική,
ή λιγότερο: ένα σου νόημα,
ένα σου νόημα
πως την προσοχή μου σε σένα αντιλήφτηκες.
παραμονεύω το πρώτο σου βήμα,
την απορία σου, έστω…



ΔΙΟΓΕΝΗΣ

να είναι όλα απάτη και νύχτα;
προκατασκευασμένη, κατά συνθήκη όμορφη,
μέτρια και καθωσπρέπει η ζωή
όπως μας άγεται;
με επιστέγασμα το: είναι μία
και σύντομη.

νωθρές οι σκέψεις
οι αισθήσεις μας οι παραχαραγμένες
από εικόνες, μουσική, οσμές, στερεότυπα.
τα θαυμαστικά μας περιττά
στον ακρόκοσμο της νεκρής Σαπφώς και
του Αντίνοου του άψυχου της Ελευσίνας.

ζω ήσυχα στο περιθώριο της ζωής.



ΔΙΠΛΑΝΟΣ

γαλήνια η ώρα.
θάλασσα δεν ακούγεται,
ο ύπνος σου τόσο ήσυχος που την ανάσα μου κρατάω,
και τις μύγες αφήνω στο γυρολόι τους.

κοιμάσαι
και το σώμα σου κρουστό, στον ύπνο ακόμα, προκαλεί,
στον ύπνο, ναι, πανέμορφο επιπρόσφορο.
το μεσημέρι σε χάρηκα για πολλοστή φορά,
αλλά κάθα ματιά μου στη λεπτή σου μέση,
στη νεανική διαγράμμιση των μυών σου θείο δώρο,
στα σαν υπόσχεση καυτά σου χείλη,
νέο αίμα, νέα παρόρμηση στο σώμα μου κεντάει.
τα χέρια μου για χάδια ανοίγονται, η πλάτη για χάδια καίει.

κοιμάσαι και γαλήνια η ώρα,
το δωμάτιο τόσο ήσυχο, που την ανάσα μου κρατάω,
και τα μάτια μου κλείνω, πιεστικά,
γλυκά το όνειρο να χαρώ, πριν τ' όνειρο γίνει δράση.



ΔΟΚΙΜΗ 

έφτασε Ιούνιος με
την αμηχανία των τριών νέων εφήβων
στη θάλασσα ακόμα φανερή.
το γδύσιμο αργό, σαν ανόρεχτο,
με καίριες προφυλάξεις
να μήν δω τί;

να μήν δω τί;
αφού την άνοιξη αυτή που άχαρα πέρασε
άνδρες έγιναν, άνδρες υπ’ ατμόν
που επαφή γυρεύουν, αδιάκριτα,
για ξέσπασμα.

για ξέσπασμα.
κι από μνήμες ήδη παλιές
μα πάντα ζωντανές, χειρονομίες
αντλώ, καλέσματα μισοαθώα,
λόγια-πειρασμούς.
γίνομαι το σώμα για δοκιμή πρώτη,
για πρώτη αναμέτρηση.

ηδονή αδέξια μα, στον ένα τους, καίρια
αρκετά για να υπόσχεται, με το βλέμμα του κατακτημένου,
πως και μόνος, αύριο κιόλας, εδώ θα ξανάρθει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου