Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011



ΑΡΧΗ ΠΟΛΥ

επικάλυψα με σάβανο το παρελθόν.
τύλιξα βαρειά τις ώρες
του ήλιου του καλοκαιριού,
που ήταν να χαρώ ξεδιάνθρωπα μόνος.
σε πέπλα φιλίας
την επιθυμία μου τύλιξα.
πυκνά τα μάτια μου στυλώθηκαν σε σένα,
και είναι αρχή πολύ, αρχή πολύ ακόμα.



ΑΡΧΗ 

το καλοκαίρι ξανάρχεται, ξανάρχεται.
οι αμμουδιές, οι μικραμμουδιές, τ' αμμοτόπια μιας αγκαλιάς
παρθένα λάμπουν στον ήλιο.
δειλά τα νέα αγόρια γδύνονται ανοιχτά μελαχροινά,
δειλά στον ήλιο, με κίνηση αβέβαιη…



ΑΤΑΡΑΧΟΣ

χίλιες φορές
τα ίδια παντού γλυκειά λόγια!
χίλιες φορές
αδυναμία, πάθος, πίκρα.
για ηδονή πενιχρή, χίλιες φορές.

οι σύντροφοι όλοι
των εφηβικών μου χρόνων
κύκλο σχημάτισαν γύρω μου
και μέ γελάνε.
σήμερα είμαι το θύμα τους, πραγματικά.

αλλά κι εσύ
που απόψε τάχτηκες
με τα χείλη σου, τα χέρια, το άλκιμο κορμί,
δικό σου να με κάνεις, τα παντοτεινά υποσχόμενος,
κι εσύ ακόμα
αύριο
ατάραχος στους δρόμους θα τρέχεις
για θύμα άλλον.

ατάραχος.



ΑΤΟΛΜΙΑ

κατηφόρισα στη νύχτα
από το φως στη νύχτα,
με τα φώτα στην πλάτη μου βαρειά,
και στην πλάτη του αγοριού μπροστά μου
δύο μόλις βήματα.
κι η νύχτα όλο και πυκνώνει
και το αγόρι κατηφορίζει
με το βλέμμα μου φωτιά στην πλάτη του
στο σβέρκο του, στα χέρια του,
στο βήμα του, δυό βήματα μπροστά μου.
οι δρόμοι σκοτείνιασαν ακόμα πιο πολύ.
πού θα με οδηγούσε το αγόρι αυτό;
σε ποιο ποτάμι επιθυμιών;
σε τί διεγέρσεις αναμονής;
σε τί εκπλήρωση;
αν υπήρχε, αν υπήρχε τόση δα
τόλμη...



ΑΥΤΟΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

με αυταρέσκεια στον καθρέφτη
αναίτια τη λέξη σφρίγος σκέφτηκα,
σφρίγος, σφριγηλός.
και για πρώτη φορά από τα πρώιμα εφηβικά μου χρόνια,
βάλθηκα να εξετάσω με περίσσια προσοχή το είδωλό μου.

κι ατέλειες, μικροατέλειες αρκετές
μου μείνανε μεμιάς.

ήμουν έτσι πάντα;
ή κυλάει ο χρόνος βλοσυρά;
πώς με βλέπουν, με τί φίλτρο ηδονικής παραζάλης
με πλησιάζουν πρόθυμα τα λυκειόπαιδα;
είμαι δεν είμαι νέος, λεπτός, ελκυστικός;
- αθλητικό παράστημα η γενική εικόνα,
στην αμμουδιά με αρκετούς εφήβους παραβγαίνω. -
πότε γυμάστηκα συστηματικά την τελευταία φορά;
γιατί, μα γιατί τα τόσα ερωτηματικά,
η ξαφνική αμφιβολία, γιατί;

ο καθρέφτης, με ευφράδεια μοναδική, αδιάκοπα ρωτούσε.

αποσπάστηκα ανόρεχτα
και σεμνά σχεδόν ντύθηκα.

ο ύπνος ο απογευματινός είχε χαθεί.
θα πήγαινα στη θάλασσα, αμέσως.
θα πήγαινα στη θάλασσα, αγέρωχα να κοινωνήσω το γυμνό μου σώμα
με όσο γίνεται περισσότερο ήλιο νεανικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου