Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011






ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ

όσα γράφω δεν θα τολμούσα να σου τα πω.
κι όσα σκέφτομαι και λαχταρώ
δεν θάπεφταν στο χαρτί:
αισθήματα και λογική που με σέρνουν απ τη μια άκρη στην άλλη,
φίλε κρυφέ.
κι όσα νύχτα έρημος ονειρευόμουνα σε καυτή κλίνη,
δεν θα τολμούσα να ζητήσω ούτε από τους θεούς,
γιατί όσα ήδη έδωσες:
ομορφιά θεϊκή – αχ, άχραντη,
ερωτική των ματιών μου αγαλλίαση -
χρυσό το βάρος στη ζυγαριά
φίλε κρυφέ,
μηδέν άγαν...



ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ

στη δεύτερη σελίδα του βιβλίου
που θα έγραφα για σένα, με σένα
κύριο ήρωα
και θέμα τη φιλία μας,
στη δεύτερη σελίδα ήδη τελειώνουν όλα.

η βούληση δεν λείπει.
κι όμως, προαισθάνομαι:
ούτε δέκα ποιήματα θα προλάβω...

χρόνο αμέτρητο
πρέπει ακόμα
μαζί
να ζήσουμε,
κι η ποίηση δεν ακολουθεί...



ΠΟΙΗΜΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ

φίλος έφηβος
για να με δοκιμάσει
μου ζήτησε να γράψω
έτσι στα πεταχτά
ένα ποίημα για την Ελλάδα
δοξαστικό.

κι έτρεξε χαρούμενος στη θάλασσα,
δίδοντας διορία ως που θα γύριζε
απ τη νησίδα απέναντι,
κολύμπι μισής ώρας το πολύ.

το έγραψα το ποίημα
χωρίς έξαρση περιττή, με γαλάζιο
και λευκό πολύ, κατ’ εικόνα κι ομοίωση,
με κρίνα μινωϊκά, χρυσό των Μυκηναίων,
με γλυπτά εφήβων απτόητα όμορφα στο χρόνο,
και μια στροφή από ψαλμό βυζαντινό.
αλλά τί θάγραφα ως επιστέγασμα
για το εικοσιένα, για τα σημερινά;…

σταγόνες στο χαρτί,
ένα γυαλιστερό στον ήλιο χέρι
μου μήνυσαν πως η διορία έληξε.
ο φίλος δίπλα μου
γυμνός θεός στον ήλιο
να σπινθηροβολεί ακόμα το νερό
πάνω του στον ώμο, στο μηρό,
και γελαστός ν’ αδημονεί για την απαγγελία.

κι αν είπα δυό στίχους τρεις
αμέσως αφαιρέθηκα, το πέταξα το χαρτί.
“δοξαστικό για την Ελλάδα ποίημα
είσαι ζωντανό εσύ, Έλληνα της Κρήτης,
Έλληνα Μυκηναίο, Έλληνα Ολυμπιονίκη,
Έλληνα Βασίλειε Μακεδόνα,
Έλληνα εξ ανωνύμων του Αγώνα,
Έλληνα φίλε μου,
αίμα μου”!



ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ ΔΑΦΝΙΟΥ


μεθαύριο
στο ηλιοβασίλευμα
θα σε συναντήσω.

τα σπίτια
τα βουνά
η γέφυρα,
για ένα δευτερόλεπτο
θα χάσουνε την ουσία τους,
και γίνονται θεατές

σ’ έναν κόσμο
ολοκρύσταλλο, φως, και χαρά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου