Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011


ΤΡΙΓΩΝΟ

βελούδινες πολυθρόνες
μαρμάρινο τραπέζι
το λίγο φως,
τρεις άνδρες, τρεις αλήθειες για τη φιλία,
ακραίες οι επιθυμίες μου.
εκλιπαρούσα.

εκλιπαρούσα
στης ψυχρής λογικής τα άκρα,
μέσα στην άχαρη ανάλυση της φιλίας
τη φιλία σου.

τη φιλία σου,
βαρειά από την απειλή του χρόνου,
βαρειά από υπονοούμενα,
αλλά τόσο επιτακτική

που είπα να δείξω ένα μαχαίρι στη ζωή!



ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

με τα μάτια μου ζώ το γδύσιμο το αργό,
τη γραμμή του μελαχροινού σου σώματος,
την κίνηση των σμιλευμένων μυών,
το βλέμμα σου φωτεινό, τη συναίνεση κόκκινων χειλιών,
χειρονομίες με νευρώδη χέρια,
την αποκάλυψη...

κι αν κλείνω τα μάτια, όπως πολύ κοντά μου ήρθες,
με τη λεπτή μυρουδιά σου ζω, την αύρα της ανάσας σου,
στο σβέρκο σου μια υποψία αρώματος λουλουδιού,
κρυμμένη στο άνοιγμα των μηρών μια οσμή οργιώδης,
και μύρα η πρώτη σταγόνα στην άκρη του πέους,
αρσενικού το κάλεσμα...

κι αν διψασμένος τα χείλη σου ζητώ,
γεύση ζεστού φιλιού γεμίζει το στόμα, γεύομαι βότανα ξωτικά,
τα δόντια μου το σβέρκο σου ιχνεύουν, σφιχτά τα χείλη μου
την αλμύρα της θάλασσας στην προκλητική θηλή,
και πιο κάτω, τέλεια η γεύση εκκρηκτικής βαλάνου
γλυκάλμυρη, γληνά στη γλώσσα...

και ζώ πια με την ανάσα σου, με λόγια της στοργής,
με λόγια έπαρσης, με λόγια ασυνάρτητα πια,
λέξεις-παρακάλια, επιφωνήματα πνιχτά,
το γδούπο της καρδιάς μου,
ήχοι παλλόμενοι, άναρθρα τα πάθη μου, τα πάθη σου,
δίπλα στην ήρεμη ρήση της θάλασσας.

και με τη βιάση των χεριών σου καρφωμένος στη γή
ζώ με το σώμα μου το σώμα σου όλο, ίνα προς ίνα,
την εμβολή της ηδονής, τα σκληρά σου μέλη θερμά
να με πυγίζουν, μέσα μου να λιώνουν,
η βία του σώματός σου να εκθλίβει ηδονή σχεδόν άγνωστη,
σαν κύματα αχαλίνωτα...  εκστατικά τα μάτια μου κλείνω
και στην κραυγή μου λυτρωτικά την κραυγή σου ζώ !



ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ

είδες
είδες ποτέ
είδες ποτέ σου
στα μάτια του φίλου σου
στο βάθος της πηγής
τη σκιά σου στον ουρανό;
και στη σκιά μέσα
τα μάτια τα δικά σου – ή δικά του; – τρομαγμένα;
κι αν τα είδες, γιατί σκοτείνιασε η μέρα;

φέρε τον ήλιο λοιπόν!
πες
πες του
πες του μόνο
με νόημα τ’ όνομά του, και πως

οι πηγές όλες τραγουδούν!



ΤΩΝ ΠΡΩΙΜΩΝ ΕΦΗΒΩΝ

μια αποθήκη σκοτεινή κάτω από τα κεραμίδια
κρύβει όλα τα νεανικά μου μυστικά.
το σπίτι – άσε που ρήμαξε –
μου φαινότανε τότε πιο μεγάλο, πιο σκοτεινό.
μ’ έπιανε ένα δέος ηδονικό
όταν ανέβαινα κει πάνω.
ευχόμουνα, φοβόμουνα να έχει φωλιάσει μια κατάρα
για να κάνει το χώρο πιο σκοτεινό, πιο επιθυμητό.
αλλά ένα πρωί με ζέστη πολλή
και οίστρο ακτάσχετο,
βρέθηκα παρέα με δυό ποντικούς.
- για ανακούφιση ούτε λόγος -
και δεν ξαναπάτησα.

αν ήξεραν την ανθρώπινη λαλιά τα κεραμίδια!
τί δεν είδαν, τί δεν άκουσαν;
και πάλι σκέφτομαι πως δεν θα μαρτυρούσαν
- έχουν τα δικά τους, των αέρηδων,
του ήλιου του καυτερού το μόνιμο θυμό,
τί τα θέλουν των πρώιμων εφήβων τα μυστικά;...



ΥΠΟΜΟΝΗ

κι αρχίσαμε ένα διάλογo ερωτικό παιχνίδι:
κάθε λόγος με χαμόγελο,
μάτια χείλη χέρια ανοιχτά, γελούσαν.
τα δυό σώματά μας αντιμέτωπα
σαν τέλεια ωραία γεννητικά όργανα
χάδια ζητώντας επιβραβευτικά,
χάδια.

ω τί σκληρός ο λόγος
όταν λέει αργότερα, κάνε υπομονή
υπομονή...

1 σχόλιο:

  1. Πολύ εύστοχη αυτή η ερωτική πληρότητα και των πέντε αισθήσεων.
    Αλήθεια, ποιος δεν θέλει να γίνει κοινωνός των μυστικών των πρώιμων εφήβων.
    Κάποιο παιδί βρίσκεται στη φάση που θα ήθελε, στ' αλήθεια, τα κεραμίδια να βροντοφωνάξουν αυτό που του συμβαίνει. Μην τα εμποδίζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή