Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011


ΠΟΙΝΗ

θόλωσα,
χτυπήθηκαν τα μάτια μου
ράγισαν οι κόρες των ματιών μου
αδάκρυστα,
στο πρόσωπό σου
στα χέρια σου
στο σώμα σου όλο.

ο ήλιος επιβάλλει το πάθος σαν ποινή


ΠΟΡΕΙΑ

από τη Βοιωτία ένα γυμνό βουνό.
από τη Θεσσαλία χωματόδρομοι
ως τον ορίζοντα.
από τη Φθιώτιδα ένα διάλειμμα,
κατέβαινε πράσινη η πλαγιά, πανέρημη.
αόρατα πουλιά μάς καλούσαν για τα έργα του έρωτα.
- αλλά εδώ στ’ ανοιχτά -
άτολμος εγώ, άτολμος εσύ,
αφήσαμε να μας γίνει το κελάιδισμα λόγος πεζός,
κάναμε τον κάματο της καρδιάς ασήκωτο,
τη δίψα κραυγαλέα.

πιο κάτω στην πηγή Αχιλλέως
Αχιλλέα και Πάτροκλο θυμηθήκαμε αόριστα,
με νέα ορμή τα φιλιά,
αλλά το νερό μάς πάγωσε τα χέρια.

από τέτοια πορεία στον ήλιο
τί να θυμηθώ άλλο;

με τη σκηνή στημένη έτοιμη τώρα
στη δροσιά της νύχτας,
στη νύχτα που το παν υπόσχεται…



ΠΟΡΝΟΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

στην ολόγυμνη οθόνη τα μάτια, τα μάτια καυτά
σε όραμα ηδονής τα μάτια τα μάτια
οργιάζουν.
και δάχτυλα ευρηματικά
πάνω σε σάρκες εφήβων ή γερόντων
τα δάχτυλα σα μάτια τυφλού συνθέτουν σώματα.
κυρίαρχα η οθόνη σφαδάζει
στα σκοτεινά καθίσματα.
αναλώνεται, χτυπά δυνατά, εκρήγνυται
η καρδιά μας του ζώου.
ανάσα και πόθος ακούγονται πνιχτά
χέρια ολόκληρα ξεχειλίζουν από ηδονή
νοητά η προσταγή:
σκύψε.



ΠΟΤΕ !

πόσοι φίλοι θα περάσουν το κατώφλι,
πόσες κραυγές θ’ ακουστούν
για κάθε φρικτό καυγά,
για κάθε απογοήτευση λανθάνουσα,
για το καρκίνωμα μιας παρεξήγησης…

πόσοι φίλοι ακόμα!
πώς τολμάει η άπληστή μου αμφισβήτηση
να φανταστεί άλλους από σένα;
ποιός δαίμων ή ζηλόφθονος θεός
προδιαγράφει ψυχρά τη ρήξη,
και ψιθυρίζει καταστροφές και
πύρρειες νίκες;
πώς άφησα να με κυριεύει πανικός;

ποτέ!



ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΟΜΕΝΑ

με τί εφιαλτικό κενό θα μείνω
όταν θα φύγεις, και θα φύγεις, και θα φύγεις;
με τί βουή στ’ αυτιά, με τί πόνο στα χέρια
όταν θάναι η φωνή σου απόηχος μόνο,
όταν θάναι τα μάτια σαν λευκή εικόνα.

με τί θέληση,
με τί δύναμη,
με τί έξαρση,
με τί πάθος θα περιμένω
μέρα μετά μέρα, μήνα μετά μήνα,
χρόνια,
την επιστροφή!

φιλία
που με θανάτου αγωνία άρχισε
και δεν έμαθε, δεν βρήκε, μέσα μας
πώς, και πώς ν’ ανθίσει…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου