Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011


ΠΡΟΣ ΝΟΤΟ

με πονοκέφαλο
σε αμαξοστοιχία νυχτερινή.
ταξίδι ατέλειωτο προμηνύεται.

στο στενό διάδρομο η απόδραση,
αλλά το φως εχθρικό.
και προχωρώ από θάλαμο σε θάλαμο,
όπου όλοι κοιμούνται, πολλοί μαζί
στα σκοτεινά, μια μάζα.

ώσπου
ναί, μόνος αυτός, νέος, άγρυπνος,
ο θάλαμος στο φως.

μια θέση για μένα, φίλε;
περίμενε, να φέρω τα πράγματά μου,
μην αφήσεις άλλον να μπει...
οι δυό μας, εντάξει;

ατέλειωτο ταξίδι προμηνύεται
νύχτα διάπυρη
με σβηστό
φυσικά
το φως...



ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ

λεπτή ομίχη σκεπάζει την Πειραϊκή
χλωμή λιακάδα, σιωπηλή.

ποιά εποχή τα μάτια μας αισθάνονται τόσο έντονα
την απουσία του καλλίγραμμου, του ωραίου;
γερασμένα πια τα άσπρα σπίτια,
σκιά γεμάτα.
πού η χαρά των αγοριών του ήλιου
στη γαλάζια κοίτη, στη θωπεία της άμμου;

λεπτή ομίχη σκεπάζει την Πειραϊκή
χλωμή λιακάδα, σιωπηλή.

άχρωμα, σιωπηλά καταφτάνουν τα πλοία.
τεντώνω τους μύες μου
προκλητικά, προς το άγνωστο.



ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΗ ΝΕΑΡΟ

θα σου πω: έλα,
και τα ρούχα σου ένα ένα θα πέφτουν στην καρέκλα
και θα λυπάμαι που δεν ζήτησα, δεν σκέφτηκα
να σε γδύσω εγώ.

θα σου πω: έλα,
και η ανάσα σου ζεστή στον ώμο μου,
φιλί, το τρεμάμενο φιλί στην πλάτη μου
να γλιστράει
και να γυρίσω να μην τολμώ.

θα σου πω: έλα,
και καυτοί σου οι βραχίονες
θα κλείνουν τους λαγόνες μου σε κλοιό ηδονικό,
σάρκα τη σάρκα να σμιλεύει.

θα σου πω: έλα,
κι αναπνέω με το ρυθμό σου
λέξεις ασυνάρτητες, τα τρίμματα
των ήχων δίχως νόηση,
κι ο ήλιος να λάμπει, να σπάει τα παράθυρα,
ο ίσκιος σου να κόβει το σώμα μου στα δυό.

θα σου πω: έλα,
έλα και τη βία σου νεαρέ στρατιώτη μη λυπάσαι,
ξέφρενo τo ένστικτό σου άσκησε,
με δύναμη κατακτητού να παίρνεις και να δίνεις…



ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

αύριο, με φωνή όλο ενθάρρυνση,
θα σου πω καλημέρα.

αύριο, με ανέκδοτα κι αστεία,
θα βρώ στο γέλιο σου αφορμή
να πώ μια λέξη ακόμα, ένα λόγο ακόμα
για το άγνωστο.

αύριο, τα κενά σιωπής
θα αραιώσουν, κι απ τη σιωπή μας
ο,τι μείνει
ας είναι θάρρος συμπιεσμένο
πριν μεθαύριο, πριν μοιραία
η ιαχή εκδηλωθεί.



ΠΡΟΣΦΟΡΑ

να το θέατρο, να οι κερκίδες, να το προσκήνιο στη μέση
στην καρδιά του κόσμου, ένας τέλειος κύκλος ζωής!
κι αν είναι για εδώ, όπως ευχήθηκες,
να πάλλεται η καρδιά σου
όλο σου το είναι από πρωτόγονη συγκίνηση,
αν αβάσταχτη ηδονή έδώ έταξες να ζήσεις
στην έρημη απορία του ρημαγμένου μάρμαρου,
κοίτα
για τη μυσταγωγία αυτή όλα είναι έτοιμα:
το ζεστό απόγευμα, το κέντρο της σκηνής,
το θέατρο όλο δικό σου, επιδοκιμαστικά,
και ήχοι μακρινοί από άλλες εποχές.

αλλά γιατί δεν φάνηκε, γιατί αργεί
ο από μηχανής θεός;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου